Γράμμα προς τον Πολιτικό

Αγαπητέ Πρωθυπουργέ/Αντιπρόεδρε/Υπουργέ,

Σας γράφω όχι γιατί έχω πολιτικές φιλοδοξίες αλλά γιατί δεν έχω. Θα ήθελα να σας πω τι περιμένω από εσάς γιατί εγώ δεν θα έχω την ευκαιρία να τα μοιραστώ με τους συμπολίτες μου.

Κάντε το, σας παρακαλώ, για μένα.

Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μου εύχονται για μια χούντα. Δεν έχει σημασία αν είναι Εσωτερική ή Εξωτερική, Γερμανική ή Ελληνική, Στρατιωτική ή Οικονομική. Αυτό δεν είναι σημάδι της ανεπάρκειας της σκέψης τους, είναι σημάδι της ανεπάρκειας του πολιτικού συστήματος.

Η μόνη εναλλακτική στον Δικτάτορα είναι ο Ηγέτης. Αυτό μας λείπει σήμερα. Μας λείπει ο Άνθρωπος που θα δώσει το όραμα, την αφήγηση και θα αφήσει την χώρα να βρει την λύση μόνη της.

Αυτή η αφήγηση πόσο δύσκολη μπορεί να είναι; Ακόμη και εγώ, που παλεύω με τις λέξεις αντί να χορεύω μαζί τους, θα μπορούσα να προσπαθήσω:

"Έσφαλα. Έσφαλα Πρώτος. Όμως δεν έσφαλα Μόνος. Σφάλαμε μαζί. Ως Χώρα, ως Πολίτες, ως Κοινωνία. Δεν σφάλαμε το ίδιο, όμως σφάλαμε μαζί.

Και αυτή μπορεί να είναι η αφετηρία μας. Όλων μας. Να δούμε κατάματα τα σφάλματά μας και να αλλάξουμε. Αλλαγή πρώτη, Μητέρα όλων των Αλλαγών: Δεν φταίνε οι άλλοι αλλά εμείς.

Σε αυτή την χώρα, με ευθύνη πρώτη δικιά μου, αυτών πριν από εμένα αλλά και των ίσων με μένα, την πληρώνουν όσοι δεν έχουν φωνή: Οι Αγέννητοι· Οι Νέοι· Οι Άνεργοι· Οι Μετανάστες.

Σε αυτούς χρωστάμε τα Πάντα. Αυτοί πληρώνουν για όλα. Τα Δάνεια τα πήραμε από τα αγέννητα παιδιά μας, την Ευημερία μας την ζήσαμε σε βάρος των παιδιών μας, τις Δουλειές μας τις κρατάμε ενάντια στους Ανέργους, τα Παλάτια μας τα χτίσαμε με χέρια των Μεταναστών.

Αυτό τελείωσε. Από εδώ και εμπρός θα είμαι Υπηρέτης όλων. Και αυτών που έχουν φωνή και αυτών που δεν έχουν. Δεν θα πάρω μέτρα με κριτήριο ποιος μπορεί να φωνάξει περισσότερο αλλά με μόνο κριτήριο τα επιχειρήματα που έχει. Θα κρίνω κάθε αίτημα ως εκπρόσωπος όλων των άλλων στους οποίους εξάλλου, το αίτημα ενός εκάστου απευθύνεται.

Δεν είμαστε πια κοινωνία. Έχουμε χάσει τα μόνο πράγματα που μας δένουν στο ίδιο καράβι της ζωής: την αλληλεγγύη· την εμπιστοσύνη.

Σε καιρούς παχαιών αγελάδων, ο ένας έκλεβε τον άλλο: ο εφοριακός τον φορολογούμενο, ο πολεοδόμος τον πολίτη που χτίζει, ο γιατρός τον ασθενή διαρρηγνύοντας τους κοινωνικούς δεσμούς. Το αποτέλεσμα σε καλούς καιρούς είναι απλώς η ζήλια. Η ζήλια για τα σπίτια και τα αυτοκίνητα του άλλου· η ζήλια για τον πλούτο που δεν δικαιολογείται.

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, το αποτέλεσμα της έλλειψης εμπιστοσύνης είναι η παράλυση. Όταν δεν εμπιστεύεσαι τον γιατρό και θέλεις 10 γνώμες, όταν δεν εμπιστεύεσαι τον Δικαστή και ψάχνεις να τον πληρώσεις προκαταβολικά μην την πατήσεις, όταν κάθε προσπάθεια αντιμετωπίζεται κυνικά, τότε δεν υπάρχει διέξοδος.

Ως εδώ. Τέρμα. Τέρμα στο όνομα αυτών των δεκαεξάχρονων που θα βρουν την πρώτη τους δουλειά μετά τα τριανταπέντε. Αν το Έθνος δεν βρει τρόπο να σταματήσει αυτόν τον κατήφορο τότε ο κατήφορος θα τελειώσει με τον αφανισμό του. Ακόμη χειρότερα: τότε θα αξίζουμε αυτόν τον αφανισμό.

Πρέπει όλοι να αλλάξουμε. Τώρα. Ο Χρόνος δεν υπάρχει πια. Το ραντεβού με την Ιστορία είναι τώρα. Η Αλλαγή ήρθε στο ραντεβού.

Ξεκινάω λοιπόν πρώτος εγώ. Αλλάζω. Και ζητώ να το κάνουμε όλοι μας. Ξεκινώ με σχέδιο:

• Συγκροτώ σώμα εσωτερικού ελέγχου για όλο το Δημόσιο Τομέα και το στελεχώνω σε δύο μήνες. Θα έχουν αστυνομικές εξουσίες με δυνατότητα σύλληψης και άμεσης προσαγωγής με διαδικασίες αυτοφώρου.
• Το σώμα θα στοχοποιήσει όλους τους επίορκους Δημοσίους Υπαλλήλους και Λειτουργούς. Ζητώ κάθε βοήθεια από τους πολίτες ώστε να ξεριζωθεί η διαφθορά από το Δημόσιο.
• Ως τότε δεν θα αυστηροποιηθεί καμία διάταξη σε βάρος των πολιτών. Καμία. Μόνο αν ανεξάρτητη έκθεση δείξει - σε ορίζοντα 6 μηνών - μείωση στην διαφθορά θα ασχοληθούμε με τον ιδιώτη.
• Ξεκινάμε την αλλαγή όλων των διατάξεων, ώστε ο πολίτης με απλή δήλωση να διεκπεραιώνει κάθε υπόθεση. Συγχρόνως, κάθε ψευδές στοιχείο θα επισείει αυστηρότατες κυρώσεις που θα εκτελούνται απαρεγκλίτως.
• Κάθε πολίτης θα έχει τον χρόνο να αλλάξει συμπεριφορά. Να κόβει όλες τις αποδείξεις. Να τις ζητάει. Να μην ζητάει φακελάκι ή γρηγορόσημο. Αν, αρχικά ως Δημόσιος Υπάλληλος αργότερα ως Πολίτης, δεν το κάνει, η Χώρα δεν θα τον ανεχτεί άλλο.
• Ξεκινάμε την μείωση του Δημοσιονομικού Βάρους με απόδοση υπηρεσιών του δημοσίου στον ιδιωτικό τομέα, με ανελέητο κυνήγι στις σπατάλες, με κοίταγμα όλων των κονδυλίων του προϋπολογισμού ρωτώντας Γιατί; Και μετά: Γιατί; Και ξανά: Γιατί;
• Αρχίζουμε την στήριξη της ρευστότητας και την μείωση της γραφειοκρατίας για να δώσουμε ώθηση στην Ανάπτυξη. Τα λίγα κονδύλια που έχουμε θα πάνε όλα στην πραγματική Οικονομία. Όλα στην μόνη μας διέξοδο, την ανάπτυξη.
• Μεταφέρουμε κονδύλια από την μείωση των δαπανών στην στήριξη των αδυνάτων. Βρεφονηπιακοί Σταθμοί, Πρόνοια, Υγεία και Παιδεία. Όχι άτσαλα και σπάταλα, όχι χωρίς συγχωνεύσεις και περικοπές, αλλά αναγνωρίζονας πως σε δύσκολους καιρούς οι πολίτες στις υπηρεσίες τους θα στραφούν. Οι πόροι μεταφέρονται από όσους αντέχουν· κουτσά στραβά αλλά αντέχουν, σε όσους το χρειάζονται περισσότερο: στους αδύνατους.

Μέχρι αυτά να αποδόσουν - μην με ρωτάτε πόσο· εξαρτάται από όλους μας - κάθε Ευρώ που θα μας λείψει πρέπει να το πληρώσουμε εμείς. Οι δανειστές είναι άφαντοι και η πολύτιμη βοήθεια των εταίρων μας έφτασε στο τέλος της. Αυτό σημαίνει πως τα συνήθη υποζύγια θα πληρώσουν. Ζητώ συγγνώμη για αυτό, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Υπόσχομαι όμως πως θα είστε οι πρώτοι που θα πάρετε μέρισμα όταν οι Καιροί το επιτρέψουν. Σας ξέρουμε ποιοι είστε και θα κάνουμε το χρέος μας.

Αυτά δεν μπορώ να τα κάνω εγώ. Αυτά μπορούν να γίνουν μόνο από όλους μας μαζί.

Ζητώ την συστράτευση όλων των Ελλήνων. Χωρίς αυτήν δεν είμαι τίποτε. Χωρίς αυτήν δεν είμαστε τίποτε."

Είμαι σίγουρος, πως οι τόσοι λογογράφοι σας θα έκαναν πολύ καλύτερη δουλειά από εμένα. Χρησιμοποιήστε τους.

Tweet

Τι θα έλεγα...

Αγαπητοί συμπολίτες, αγαπητοί φίλοι.

Είμαι δεμένος μαζί σας. Μας δένει η αγανάκτηση. Η αγανάκτηση για την κατάσταση που φτάσαμε. Η αγανάκτηση για αυτά που έγιναν αλλά κυρίως για αυτά που δεν έγιναν.

Με χωρίζει μια άβυσσος από πολλούς. Μας χωρίζει η αγανάκτηση. Η αγανάκτηση για τον εαυτό μου γιατί φταίει. Γιατί είμαι και εγώ κλέφτης. Έκλεψα σε φανάρια όταν μπήκα πρώτος αντί τελευταίος. Έκλεψα όταν δεν πήρα απόδειξη. Έκλεψα όταν έκλεισα ημιυπαίθριο, όταν έδωσα φακελάκι, όταν λάδωσα τον εφοριακό.

Γιατί εγώ φταίω για όλα αυτά. Γιατί εγώ είμαι ένα βαμπίρ που πίνει το αίμα των συμπολιτών μου, που ζητάει να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει, που κλέβει από τον πλούτο των παιδιών του, που θέλει να συνταξιοδοτηθεί στα σαράντα, που χτίζει αυθαίρετα, που καταναλώνει ασύστολα, που δεν κλαίει για κανέναν άλλο, που απεργεί για να μην αλλάξει τίποτε αντί για να αλλάξουν όλα, που δεν ζητά την δικαιοσύνη όταν τα συμφέροντά του θίγονται, που ψάχνει εύκολους φταίχτες στο μνημόνιο, στους κερδοσκόπους, στα μέτρα, στους Εβραίους, στους μετανάστες, στους πολιτικούς, στην κυβέρνηση, στους δημόσιους υπαλλήλους, στους ιδιωτικούς υπαλλήλους, στους ανέργους, στους τεμπέληδες, σε όλους εκτός από τον πραγματικό φταίχτη. Σε εμένα.

Όταν κοιταχτούμε στον καθρέφτη και καταλάβουμε όλοι - όσοι - αυτό που κατάλαβα και εγώ, τότε θα είμαι πραγματικά ενωμένος με σας.

Ως τότε, παραμένω αναμμένων.

Ως τότε, η αγανάκτηση θα συνεχίσει να φουσκώνει.

Tweet

Μάθε να απογράφεσαι

Ελπίζοντας πως ο χρόνος που πέρασε από την Απογραφή των Αμειβομένων Δημοσίου θα βοηθήσει στην πιο ψύχραιμη αποτίμηση των ζητημάτων που ανέκυψαν και κυρίως των μαθημάτων που πήραμε, άφησα κάποιες εβδομάδες από την λήξη του συναγερμού πριν γράψω αυτό το πoστ.

Διάβασα αρκετές αρνητικές κριτικές (εδώ ας πούμε) και κάποιες λίγες θετικές (π.χ. εδώ) και αν και δεν πιστεύω πως πρέπει να απαντηθούν απαραίτητα σημείο προς σημείο, ελπίζω τα παρακάτω να αποτελέσουν θετική συνεισφορά στον διάλογο που έχει αναπτυχθεί. Εξάλλου ως ο κύριος αποδέκτης του βουντού στην φωτογραφία μου το τελευταίο διάστημα, νιώθω πως οφείλω αυτό το ποστ.

Μιλώντας γενικά, πιστεύω πως δεν έχουν νόημα οι κριτικές που αναπτύσσονται αποκλειστικά στον τεχνικό τομέα γιατί προφανώς – τουλάχιστον στην δική μου σκέψη – σε ένα έργο τέτοιας σημασίας δεν μπορεί να εστιάσει κανείς μονάχα στις τεχνικές πτυχές (όπως δεν μπορεί να εστιάσει κανείς αποκλειστικά σε μία συγκεκριμένη προοπτική και να ισχυρίζεται πως grosso modo ελέγχει την ουσία του έργου).

Το έργο αυτό, είχε πολιτική στόχευση, τεχνικές προϋποθέσεις, επιχειρησιακές ανάγκες, σχεδιάστηκε σε (και για) ένα συγκεκριμένο περιβάλλον που με περισσή αυταρέσκεια ονομάζουμε «ιδιαίτερη Ελληνική πραγματικότητα», και τέλος υλοποιήθηκε στα πλαίσια ενός πλέγματος έργων, ενεργειών, μεταρρυθμίσεων και στόχων που έχουμε μάθει τον τελευταίο καιρό να αποκαλούμε μνημόνιο (ή αν προτιμάτε Μνημόνιο).

Ο χρόνος σχεδιασμού και υλοποίησης δεν μπορεί να κριθεί αρκετός. Αφαιρώντας ενέργειες που είναι σημαντικές και εκ των ων ουκ άνευ, αλλά κρίνονται κυρίως προπαρασκευαστικές (π.χ. η επιλογή του αναδόχου και της πιθανής χρηματοδότησης), ο χρόνος που μας έμεινε για τον σχεδιασμό και υλοποίηση ήταν ένας ημερολογιακός μήνας.

Με μία φράση: Είχαμε σημαντικές σχεδιαστικές αστοχίες οι οποίες λόγω του χρόνου που μας δόθηκε, δεν μπορούμε να φανταστούμε πως θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Με αυτό δεν λέμε πως δεν θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τις συγκεκριμένες αστοχίες ακόμη και με τους δεδομένους ασφυκτικούς χρονικούς περιορισμούς, αλλά πως σε τέτοια περίπτωση, και μιλώντας στατιστικά, κάποιες άλλες αστοχίες θα είχαμε στην θέση τους.

Ας απαριθμήσουμε λίγο τι έπρεπε να κάνουμε για να πραγματοποιηθεί η εφαρμογή:

• Αρμονική συνεργασία των επιχειρησιακών υπευθύνων με των τεχνικών υπευθύνων

• Δημιουργία οδηγιών και ενημερωτικού στατικού ιστοχώρου για την έγκαιρη ενημέρωση των απογραφόμενων.

• Συλλογή στοιχείων για την δημιουργία λεξικών όρων της εφαρμογής (βαθμοί, κλάδοι, ειδικότητες, φορείς κτλ.)

• Σχεδιασμός των πεδίων που θα έπρεπε να συμπληρωθούν και γενικά λειτουργικός σχεδιασμός της εφαρμογής

• Επιχειρησιακός σχεδιασμός της διαδικασίας απογραφής (π.χ. τρόπος παραλαβής πιθανής πρόσκλησης απογραφής, ρόλοι των Διευθύνσεων Ανθρωπίνου Δυναμικού, υποχρεώσεις των απογραφόμενων, ακριβής διαδικασία κτλ.)

• Σχεδιασμός και ενεργοποίηση υποστήριξης των απογραφόμενων από διαφορετικά κανάλια επικοινωνίας (εγκύκλιοι, τηλεφωνικά, email).

• Υλοποίησης της εφαρμογής

• Στήσιμο της εφαρμογής στις εγκαταστάσεις της ΓΓΠΣ

• Stress testing ώστε να βρεθούν τα όρια αντοχής της

• Tuning της εφαρμογής και της υποδομής ώστε να λειτουργούν με τον βέλτιστο τρόπο

• Συνεχής διαμόρφωση των συνθηκών και αποφάσεων ώστε να εξαλείφονται τα λειτουργικά προβλήματα κατά την διαδικασίας πραγματοποίησης της απογραφής.

Νομίζω πως δεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο για να κατανοηθεί η πολυπλοκότητα του εγχειρήματος.

Ίσως ένα παράδειγμα να είναι χαρακτηριστικό: Κατά την διάρκεια των stress test είδαμε πως μπορούσαμε να γράψουμε 750 εγγραφές ανά λεπτό πράγμα που μας έδινε την δυνατότητα να τους απογράψουμε όλους σε 2,5 ημέρες (με παράθυρο λειτουργίας 8 ωρών / ημέρα)! Στην πράξη απογράψαμε μέχρι λίγο πάνω από 80.000 την ημέρα με peak πάνω από 250 / λεπτό. Όμως τα test δεν ήταν ρεαλιστικά με την έννοια πως προσομοίωναν καθαρή χρήση (μπαίνω, πατάω κουμπιά με διάφορες επιλογές, αποθηκεύω). Η πράξη έδειξε πως την πρώτη μέρα είχαμε χιλιάδες ανθρώπους που έμπαιναν, χάζευαν, έκαναν διάφορες κλήσεις και δεν αποθήκευαν. Χρησιμοποιούσαν δηλαδή την εφαρμογή, απλώς και μόνο για να δούνε τι έπρεπε να κάνουν. Μόλις αποκλείσαμε τα ΑΦΜ που είχαν στην διάθεσή τους αρκετές ημέρες για να απογραφούν, το σύστημα δούλεψε απογράφοντας πάνω από 12.000 σε μία ώρα.

Φυσικά, το νόημα δεν είναι πως δεν γινόταν (ή δεν έπρεπε) να κάνουμε πιο ρεαλιστικά stress tests. Φυσικά και έπρεπε. Απλώς, αν αφιερωνόταν ο σωστός χρόνος για να σχεδιαστεί και υλοποιηθεί σωστά το stress test κάτι άλλο θα είχε γίνει με χειρότερο τρόπο. Κάτι άλλο σημαντικό.

Ίσως να δείξει την μοναδικότητα του εγχειρήματος το γεγονός πως είχαμε μόνο μια ευκαιρία να δουλέψει. Ακόμη και στις εκλογές, όταν εισάγεις μια νέα τεχνολογία όπως τα sms έχεις 3-4 εκλογικές αναμετρήσεις (ή και παραπάνω) για να την δοκιμάσεις, να την ελέγξεις πιλοτικά και γενικά να την διαμορφώσεις σωστά.

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στα μεγαλύτερα προβλήματα και τα θετικά σημεία που, κατά την γνώμη μου, είχαμε.

Προβλήματα:

1. Χρόνος – μην τα ξαναλέμε! Εδώ δεν υπάρχει πάντα λύση. Πολλές φορές τίθεται εξωγενώς, οπότε κάνει κανείς το καλύτερο δυνατό. Αν έχετε πάντως έλεγχο, δώστε αρκετό (όχι πολύ· οδηγεί σε χαλάρωση), και ξεκινήστε τον σχεδιασμό άμεσα.

2. Σχεδιασμός για την διαχείριση ροής των χρηστών. Η εμπειρία όλων έδειχνε πως θα είχαμε τον φόρτο στις τελευταίες ημερομηνίες τελικά είχαμε peak τις πρώτες μέρες. Βέλτιστη λύση: sliding window.

3. Λύση των θεσμικών ζητημάτων νωρίς. Όταν έχεις ανομοιογενή ομάδα έχεις συχνά διαφορετική στόχευση και αυτό αποτυπώνεται σε θεσμικά έγγραφα που δυσκολεύουν τις κινήσεις. Στην περίπτωσή μας, ο σκοπός δεν αποτυπώθηκε σωστά, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα ενεπλάκη σχετικά αργά και όταν το έκανε, δεν είχαμε τα κατάλληλα εργαλεία δικαιολόγησης των πεδίων. Το αποτέλεσμα: αλλαγές στον σχεδιασμό κυριολεκτικά στο και πέντε.

Θετικά σημεία:

1. Άνθρωποι. Υποστηρίξαμε ανθρώπους μέχρι τις 3:00 το πρωί κάθε βράδυ. Μιλούσαμε και επικοινωνούσαμε συνέχεια έστω και από μακριά. Απαντήσαμε σε πάνω από10.000 email, ελέγχαμε το σύστημα κάθε βράδυ μετά τις 12 και 1, μάθαμε να ελέγχουμε εξοπλισμό που μόλις παραλάβαμε και δεν υπήρχε χρόνος σωστής εκπαίδευσης. Χωρίς κάποιους (δεν γίνεται όλους όσο και αν θέλουμε) σωστούς επαγγελματίες, παθιασμένους υπαλλήλους, εραστές της τέχνης τους, δεν μπορείς να φέρεις σε πέρας αυτό που κάνεις ειδικά όταν είναι αυτού του μεγέθους.

2. Μείωση ενδιαμέσων. Η τεχνολογία επιτρέπει την άμεση επικοινωνία που αλλάζει εντελώς τα χαρακτηριστικά της διαδικασίας. Χαρακτηριστικά, με τα email είχαμε άμεση ανταπόκριση για το τι πήγαινε καλά και τι δεν δούλευε στην εφαρμογή μας. Αν περιμέναμε τηλεφωνήματα και συλλογή των συχνών ερωτήσεων κτλ., παραδοσιακούς τρόπους επικοινωνίας δηλαδή, δεν είχαμε καμία ελπίδα να ολοκληρώσουμε το εγχείρημα.

3. Προσήλωση στον στόχο. Υλοποιήθηκε το εγχείρημα – πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της χώρας μας να απογραφούν 770.000 άνθρωποι δημιουργώντας πάνω από 900.000 εγγραφές μέσα σε 20 μέρες, επειδή όλοι, όσο και αν αναγνωρίζαμε τα προβλήματα, δεν είπαμε το γνωστό «δεν εμπλέκομαι γιατί έχει μεγάλο ρίσκο», αλλά βάλαμε πλάτη και κάνοντας τους όποιους συμβιβασμούς δουλέψαμε για την ολοκλήρωσή της απογραφής. Αυτό και μόνο αυτό είχαμε ως στόχο.

Κλείνω με αυτό που είναι πια γνωστό: Η απογραφή, κόστισε σε χρόνο των υπαλλήλων που απογράφηκαν – αναγκαίο κακό αν θες να εμπλέξεις τους ενδιαφερόμενους παρακάμπτοντας τις δύσκαμπτες διοικητικές δομές –, αλλά ως σύστημα δεν κόστισε ούτε ένα ευρώ παραπάνω από τα συνήθη έξοδα (τους υπαλλήλους, το ρεύμα, την απόσβεση των μηχανημάτων)! Αυτό και μόνο του ακούγεται και είναι – η λέξη portal είναι αρκετή για να προκαλέσει ρίγη –, επαναστατικό.

Tweet

Η ουσία του συμβολισμού

Θα ήθελα συμβολικά, να πάρω για μια φορά έστω, μια απόφαση ουσίας.

Αφού ως τώρα ουσιαστικά έχω κάνει μόνο συμβολικές πράξεις... Tweet

Εκλογές πάλι...

Κάνω έκκληση στην αποχή. Κάνω έκκληση στο λευκό.

Έλα.

Μου λείπεις.

Έλα και κάνε παρέα με τα μικρά κόμματα. Κάνε παρέα με τους κατατρεγμένους. Τους οικολόγους, τους κυνηγούς, τους γυμνούς και τους ξυπόλητους.

Δώσ τους λίγη δύναμη και λίγη φωνή.

Δεν θα την πουλήσουν.

Κυρίως όμως όταν τους την δώσεις, θα την πάρεις από τους μεγάλους. Αυτούς που επιτέλους θα πρέπει να αρχίσουν να βλέπουν ποσοστά από 3... και όχι από 4...

Γιατί αν πάρουν από 30% οι δυό τους τότε θα πέσει πολύ γέλιο.

Έλα ψυχή μου, έλα.

Μου λείπεις.

Tweet

Ου γαρ μόνον...

Από μια ηλικία και μετά... καλύτερα να μην γιορτάζεις τα γενέθλια. Ιδίως αν έχει σχεδόν χαθεί ο λόγος που υπάρχεις....

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Κατηγορώ

Αγαπητέ Λαέ,

Θα μου επιτρέψετε από ευγνωμοσύνη για το γεγονός πως με δεχτήκατε, μια μέρα του Αυγούστου, στις τάξεις σας, να ενδιαφερθώ για την δόξα σας, και να σας πω, πως το άστρο σας τόσο λαμπρό μέχρι τώρα, απειλείται από την ατιμοτικότερη, την πλέον ανεξάλειπτη κηλίδα;

Βγήκατε σώος και αβλαβής από 400 χρόνια σκλαβιάς κατακτώντας τις καρδιές των Φιλελλήνων. Περάσατε από τις περιόδους του μεγαλείου σας δίνοντας στον κόσμο την Δημοκρατία και την Φιλοσοφία. Φτάσατε στον πάτο της σκλαβιάς και την ανυποστασίας μέχρι που απελευθερωθήκατε και αρχίσατε να χτίζετε το μέλλον σας κομμάτι κομμάτι. Περάσατε στον περασμένο αιώνα μέσα από ανδραγαθήματα και αναταραχές μέχρι την πολυπόθητη Μεταπολίτευση. Με τι χαρά, τι προσδοκίες ξεκινήσατε και πάλι να χτίζετε το μέλλον των παιδιών σας, το μέλλον που θα έφερνε όλους τους Έλληνες ενωμένους να προσπαθούν για το Ιδιωτικό και το Δημόσιο Καλό, όπου τα αυτονόητα θα γινόντουσαν ξανά αυτονόητα: ποτέ Έλληνας δεν θα εκμεταλλευόταν Έλληνα, ποτέ Έλληνας δεν θα βασάνιζε Έλληνα.

Αλλά τι ρύπος βορβόρου στο όνομά σας - θα έλεγα στην ύπαρξή σας - η αποτρόπαιη τροπή που έχει πάρει η Μεταπολίτευση. Ψάχνουμε να βρούμε κάτι που να έχει μείνει όρθιο από εκείνο το όνειρο και δεν μπορούμε να το βρούμε. Φτάσαμε στο σημείο, τα κόμματα να ομολογούν κυνικά πως δέχονταν μίζες παράνομα αφού δεν γινόταν να τις δεχτούν νόμιμα. Η ενσάρκωση της ύψιστης των εννοιών, της Δικαιοσύνης - η οποία εσάρκωση είναι και συνονόματή της αν εξαιρέσεις αυτό το κεφαλαίο στην αρχή - χρησιμοποιείται για την ακύρωσή της· για την απονομή της Αδικίας. Δεν υπάρχει πιο κάτω. Είναι λοιπόν γεγονός τετελεσμένο και ανεπανόρθωτο: Έχεις χάσει κάθε έννοια πυξίδας, δεν είναι πως δεν ξέρεις που βρίσκεσαι και πως θα πάς στον προορισμό σου, είναι πως δεν έχεις προορισμό.

Αφού τολμήσανε αυτοί, θα τολμήσω και εγώ. Την αλήθεια θα την πω γιατί υποσχέθηκα να την λέω, όταν η δικαιοσύνη στην κανονική λειτουργία της, δεν την πραγματώνει πλήρη και ακέραιη. Το καθήκον μου, μού επιβάλλει να μιλήσω, δεν θέλω να γίνω συνένοχος. Οι νύχτες μου κοντεύουν να γίνουν εφιαλτικές, στοιχειωμένες με το φάντασμα όλων των ανθρώπων σου που προσπαθούν να κάνουν το σωστό, που ξεκινούν με ελπίδες και που τρώνε τα μούτρα τους καθημερινά.

Και είναι σε σένα, Λαέ, που θα την κραυγάσω την αλήθεια αυτή, με όλη την δύναμη της επαναστατημένης ψυχής ενός τίμιου ανθρώπου. Από ενδιαφέρον πραγματικό για το μέλλον σου διατηρώ την πεποίθηση πως μπορείς να ξυπνήσεις. Άλλωστε αν δεν ξυπνήσεις εσύ, ποιος θα το κάνει στην θέση σου;

Και πρώτα πρώτα ας βροντοφωνάξουμε την Αλήθεια για την Μεταπολίτευση: Ο κύκλος της έφτασε στο τέλος. Και είναι ένας κύκλος αρνητικός. Ότι θετικό είχε να προσφέρει αυτό ήταν στο επίπεδο των ονείρων των προθέσεων, όχι της πράξης.

Μην ψάχνετε έναν άνθρωπο ή μια κάστα για να ρίξετε το φταίξιμο. Οι αποδιοπομπαίοι τράγοι μας τελείωσαν. Δεν φταίνε οι πολιτικοί. Όχι. Ούτε οι επιχειρηματίες. Ούτε. Δεν φταίει ο εργάτης, ο άνεργος, ο δημόσιος υπάλληλος, ο αστυνομικός, ο δάσκαλος ή ο φοροεισπράκτορας. Αυτοί και αν δεν φταίνε. Δεν φταίει η μοίρα μας, το ριζικό μας που είναι μαύρο. Τα χρώματα ποτέ δεν φταίξανε σε τίποτε. Φταίει μόνο ένας: Ο Λαός.

Φταίει που δεν νιώθουμε καμμιά αλληλεγγύη ο ένας για τον άλλο. Φταίει που ενώ μισούμε τους μετανάστες δεν αγαπάμε του γηγενείς. Πως να βρω αυτόν που ανακάλυψε την αντιπαροχή; Και τι να του πω όταν τον βρω; Πως κατέστρεψε μεμιάς όλη την Αθήνα; Πως να αντιδράσω στην ειρωνία ότι οι μαθητές του Χατζηκυριάκου-Γκίκα στην Αρχιτεκτονική, οι μαθητές αυτού του εραστή του Ωραίου, κατέστρεψαν αυτή την πόλη;

Α! Ο πόνος. Ο πόνος για τον τόπο σου σαν βλέπεις το τι συμβαίνει, σαν διαβάζεις τις ειδήσεις, όταν γυρίζεις από τα ξένα για να ζήσεις ξανά στα πάτρια. Το νόστιμον ήμαρ πόσο παραπλανεί!

Πως να ελευθερώσεις τόσους ημιυπαίθριους που τους έκλεισαν; Πως να μαζέψεις το εξασθενές χρώμιο από τον Ασωπό; Πως να κλείσεις τα "κλεισμένα" λατομεία; Πως να φυτέψεις όλα τα ξεριζωμένα, όλα τα καμένα δέντρα; Πως να κόψεις όλες τις ελιές, αυτά τα ιερά δέντρα, τα δέντρα των καταπατητών που αντικαθιστούν τα πεύκα εν μία νυκτί. Δεν υπάρχει πιο παράξενο θέαμα από τα καμένα δάση, τα μαύρα πεύκα ολόγυρα, το πράσινο να γυρίζει σιγά σιγά από χάμω, και μέσα στην μαυρίλα, καταπράσινες ελιές - όχι πάνω από μια πενταετία δέντρο· δεν έχουν μεγαλύτερες τα φυτώρια - να ανοίγουν τα κλαδιά τους αγέρωχες, νικήτριες της πάλης με την φωτιά.

Πως να νικήσεις τις ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες; Πως να μην θέλεις να σκοτώσεις τον υπάλληλο της πολεοδομίας που σου λέει "Καλά ρε συ την Παρασκευή ήρθες;" Ενώ δέχονται μόνο Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή. Πως να συγκρατηθείς και να μην φωνάξεις, να μην βρίσεις, να μην ρίξεις και καμιά μπουνιά.

Τι να κάνεις όταν πρέπει να κάνεις αίτηση για το επίδομα στον ΟΑΕΔ αφού ξεκινήσει η περίοδος που το δικαιούσαι; Τι να κάνεις όταν εγγράφεσαι στο πανεπιστήμιο αφού έχουν αρχίσει οι παραδόσεις;

Πως παλεύονται οι Δικαστές που χρηματίζονται; Πως παλεύονται οι Αστυνομικοί που αδιαφορούν; Πως παλεύονται οι επιχειρηματίες που εκμεταλλεύονται τους υπαλλήλους τους; Ή που κοροϊδεύουν τους πελάτες τους; Πως παλεύονται οι εφοριακοί που βρίσκουν - ή εφευρίσκουν - παραβάσεις, παραλείψεις, παρανομίες μόνο για να τις συγκαλύψουν; Πως παλεύεται ο γιατρός που ζητάει φακελάκι με τον δικό σου άνθρωπο στο κρεβάτι του πόνου;

Δεν παλεύονται όλα αυτά. Αν ο άλλος, αυτός που είναι εκεί για να ακούσει το πρόβλημά σου και να το λύσει δεν νιώθει πια τίποτε· αν η απληστία, η βαρεμάρα ή ο κυνισμός βασιλεύουν· αν το δικαίωμα γίνεται υποχρέωση· αν το άχθος γίνεται άγος· τότε δεν έχεις ελπίδα. Ελπίδα υπάρχει μόνο μεταξύ αδελφών. Και τα αδέλφια έχουν προβλήματα και καμιά φορά δεν μιλιούνται κιόλας αλλά είναι πάντα αδέλφια. Ακόμη και στο μίσος τους αγαπιούνται.

Αλλά το ποστ αυτό παρατράβηξε, Λαέ, και είναι καιρός να το τερματίσω.

Κατηγορώ κάθε κλειστή κάστα που συγκαλύπτει τις παρανομίες στο εσωτερικό της "για το καλό της ομάδας" αλλά για το κακό σου Λαέ. Το χωριουδάκι που σιωπά στον βιασμό των παιδιών από τον πατέρα τους. Τους δικαστές που συγκαλύπτουν τις συντεχνιακές παρανομίες. Τους δικηγόρους που στηρίζουν την καριέρα τους στο πόσο έχουν πρόσβαση σε δικαστές. Τους συνδικαλιστές που δεν μιλάνε για τις μίζες ή τις κακοτεχνίες της επιχείρησης στην οποία εργάζονται αλλά μόνο για πέντε δεκάρες παραπάνω.

Κατηγορώ τους πολιτικούς που δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο εκτός από την επανεκλογή τους.

Κατηγορώ τους επιχειρηματίες γιατί δεν τους ενδιαφέρει το κέρδος αλλά το εύκολο κέρδος. Το κέρδος που έρχεται μέσα από την πλάνη, την κλεψιά και την απουσία έργου.

Κατηγορώ τους νέους γιατί έχουν ήδη παραιτηθεί, από την σκέψη, από τον μόχθο και από την ελπίδα.

Κατηγορώ τους γέρους γιατί με τα έργα τους μας έφεραν εδώ που είμαστε.

Κατηγορώ όλους μας γιατί βιάζουμε το περιβάλλον καθημερινά. Και μετά υποκρινόμαστε πως δεν κάναμε και τίποτε.

Κατηγορώ τους πολιτικούς του καφενείου που αν ήταν Πρωθυπουργοί θα τα έκαναν όλα τέλεια και τώρα που δεν είναι δεν έχουν καμία υποχρέωση προς το σύνολο.

Κατηγορώ όλους μας για έλλειψη εμπιστοσύνης, συμπάθειας ο ένας στον άλλο, πραγματικής αλληλεγγύης.

Κατηγορώ το δικαστικό σύστημα για την μη απόδοση Δικαιοσύνης.

Κατηγορώ την δημόσια διοίκηση για πλήρη ανοργανωσιά, αναποτελεσματικότητα, διαφθορά και έλλειψη λόγου ύπαρξης.

Κατηγορώ τα κόμματα ως φορείς στελεχών που λυμαίνονται την δημόσια περιουσία. Ως προθαλάμους πλουτισμού ή, έστω, απλής κατάχρησης εξουσίας.

Κατηγορώ εμένα γιατί μπερδεύω το γράψιμο με την αληθινή πράξη.

Κατηγορώ εσένα, Λαέ, γιατί δεν μπορείς να νιώσεις ενωμένος αρκετά ώστε να βάλεις τρεις - όχι παραπάνω - στόχους: Περιβάλλον, Διαφάνεια, Δικαιοσύνη. Που είναι σε τελική ανάλυση ένας: Να δώσεις μέλλον στα παιδιά σου. Και στα παιδιά τους. Και στα παιδιά αυτών. Εις το διηνεκές.

Διατυπώνοντας τις κατηγορίες αυτές δεν αγνοώ πως υπόκειμαι στις διατάξεις του νόμου για το μπλόγκινγκ και πρέπει να αναρτώ τον κατά νόμο υπεύθυνο. Δεν το κάνω. Όσο για τους ανθρώπους που κατηγορώ, δεν τους είδα, δεν τους ξέρω, δεν έχω εναντίον τους ούτε μνησικακία ούτε μίσος.

Δεν είναι για μένα παρά αφηρημένες έννοιες, κακοποιά πνεύματα της κοινωνίας. Και η πράξη που εκτελώ εδώ δεν είναι παρά ενα επαναστατικό μέσον για να επισπεύσω την έκρηξη της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

Δεν έχω παρά ένα πάθος, το πάθος του φωτός, εν ονόματι της ανθρωπότητας που τόσο υπέφερε και που τόσο έχει δικαίωμα στην ευτυχία. Η πυρακτωμένη διαμαρτυρία μου δεν είναι παρά η κραυγή της ψυχής μου. Ας τολμήσουν λοιπόν να με παραπέμψουν και η διαδικασία να γίνει στα φανερά.

Περιμένω.

Ευαρεστηθείτε, Λαέ, να δεχτείτε την διαβεβαίωση του βαθύτατου σεβασμού μου.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Αναπάντητες κλήσεις παντού

Πάντα μια αφορμή βρίσκεται και ενώ παρακολουθείς ένα θέμα η σκέψη σου σε οδηγεί από το ένα μονοπάτι στο άλλο. Ο κόσμος είναι θρυμματισμένος (morcele έλεγε κάποιος μεγάλος) αλλά είναι επίσης ένα κουβάρι χωρίς άκρες και όπου και να πιαστείς δεν μπορείς να μείνεις μόνο με μια κλωστή. Σου έρχεται το κουβάρι πεσκέσι.

Ας είναι. Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη αν τα παρακάτω φανούν φλύαρα, υπερφύαλα, πατροναριστικά ή σοβαροφανή. Δεν έχεις κέρδος χωρίς ρίσκο μας έμαθε ο καπιταλισμός. Ισχύει και στο πεδίο της σκέψης.

Ξεκίνησε μια ωραία κουβέντα για το ξεπούλημα δημόσιας περουσίας επ' ευκαιρία του ΟΤΕ. Όλη εκτός θέματος για μένα. Πονάω να ακούω σοβαρούς ανθρώπους και να μην υπάρχει ούτε ένα επιχείρημα εκατέρωθεν. Το υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα μας είναι η παντελής έλλειψη δημοσίου διαλόγου. Αυτόν ποιός τον ξεπούλησε; Αυτός δεν είναι δημόσια περιουσία;

Ας πάμε σε πρώτες αρχές. Τι είναι δημόσιο και τι ιδιωτικό; Η απλή ιδιοκτησία; Αν είναι κρατική είναι δημόσια, και αν όχι είναι ιδιωτική; Μα τότε δεν ξεπουλήθηκε τίποτε παρά μόνο ένα 3%· σταγόνα στον ιδιωτικοποιημένο ωκεανό της συγκεκριμένης επιχείρησης.

Η διαχείριση; Το επονομαζόμενο ελληνιστί management; Τότε ναι το δώσαμε. Μήπως όμως σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να εκλέγαμε την διοίκηση του ΟΤΕ και να μην τους διορίζει η κυβέρνηση; Γιατί αν αυτή η ίδια -η διοίκηση δηλαδή - είναι δημόσια, τότε αυτή η ίδια θα πρέπει να βρίσκεται υπό άμεσο δημόσιο έλεγχο. Γιατί να διορίζεται από τον υπουργό ο πρόεδρος και να χρησιμοποιείται - αφού διορίστηκε - ως προσωπικός ή κομματικός ρουσφετοϋλοποιητής; Αυτό δεν είναι προς κανένα δημόσιο συμφέρον.

Όχι, το δημόσιο συμφέρον είναι συγκεκριμένες αρχές και παράμετροι που πρέπει να διασφαλιστούν. Πρώτον, η πανελλαδική πρόσβαση σε σύγχρονες τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες. Δεύτερον, η πρόσβαση αυτή να γίνεται σε λογικές τιμές, αφού συμφωνούμε ως κοινωνία πως δεν πρόκειται για είδος πολυτελείας αλλά για βασικό αγαθό. Τρίτον, οι υπηρεσίες αυτές να προσφέρουν όσα διαφημίζουν και να διαφημίζουν όσα προσφέρουν - οι σχέσεις με μάς τους καταναλωτές δηλαδή, να είναι βασισμένες στην διαφάνεια και την ειλικρίνεια. Τέταρτον, το κράτος και ο στρατός να έχουν απρόσκοπτη δυνατότητα επικοινωνιών ακόμη και σε κρίσιμες περιόδους. Εδώ προσθέστε ό,τι πολιτική μας κατέβει και μας αρέσει, π.χ. να δίνουμε ένα κινητό δώρο σε κάθε πολίτη που κλείνει το 18ο έτος της ηλικίας του. Πέμπτον, το κράτος να μπορεί να επενδύσει αν το επιθυμεί ώστε να έχει κέρδη που να αξιοποιούνται για την μείωση του φορολογικού βάρους των πολιτών.

(Disclaimer: Κάθε λίστα είναι εξ ορισμού ελλειπής. Προσθέστε και άλλα στο δημόσιο συμφέρον αν θέλετε).

Πως τα διασφαλίζουμε αυτά; Πρώτον, με μια ρυθμιστική αρχή που να ασχολείται ενεργά με το πως τα δύο πρώτα θα διασφαλιστούν, και όχι με το πως θα προστατεύσει τις εταιρίες. Για ρωτήστε και την κυρία Redding τι πιστεύει για την ΕΕΤΤ και πως αυτή ενεργεί!

Δεύτερον, με την αύξηση του ανταγωνισμού που είναι ο καλύτερος μηχανισμός που έχουμε βρει ώστε οι πολίτες ως καταναλωτές να έχουν το πάνω χέρι στον συνεχή πόλεμό τους με τους παραγωγούς - εταιρίες, για την συμφωνία στην τιμή. Είναι επίσης ο καλύτερος τρόπος για να μειωθούν τα κόστη λειτουργίας των επιχειρήσεων κατά το δυνατόν. Είναι τέλος ένα αντίδοτο στο κίνητρο που έχουν οι εταιρίες να βρουν τρόπο να μας κοροϊδέψουν. Όχι όμως το μόνο. Μιλήσαμε ήδη για την ρυθμιστική αρχή.

Τρίτον, με το να κοστολογήσουμε και να επιβάλλουμε συγκεκριμένες πολιτικές. Να δούμε πόσο κοστίζουν οι τηλεπικοινωνίες στον Στρατό, στο Κράτος, σε απόμακρα σημεία που δεν συμφέρει μια επιχείρηση να πάει αλλά που εμείς θεωρούμε επιβεβλημένο να υπάρχουν τηλεπικοινωνίες. Αυτά τα κόστη δεν είναι απαραίτητο να πληρώνονται από τους πολίτες· μπορεί να πληρωθούν από τις εταιρίες τηλεπικοινωνιών ως μέρος του προνομίου αδειοδότησής τους για παράδειγμα. Το σημαντικό είναι να είναι φανερά ώστε άμα (χρονικοϋποθετικός σύνδεσμός) θελήσουμε να τα πάρουμε πίσω να το κάνουμε.

Τέταρτον, με την ανεξαρτητοποίηση των επιχειρήσεων από κάθε είδους πολιτικό ή κομματικό εναγκαλισμό. Το κράτος ως μέτοχος να έχει βέτο σε συγκεκριμένα θέματα που άπτονται του δημοσίου συμφέροντος (και κάπως να τα πληρώνει ή να τα επιβάλλει, όπως είπαμε πιο πάνω) αλλά κατά τα άλλα να είναι απλός μέτοχος και να παρακολούθεί την διοίκηση με σκοπό να αυξάνονται τα κέρδη της, αλλάζοντας την διοίκηση με κανονικές διαδικασίες όπως σε κάθε επιχείρηση (γενική συνέλευση κτλ.) αν έχει την πλειοψηφία.

Με άλλα λόγια: Δεν είχα καμμία δημόσια επιχείρηση ως πολίτης και κανένα δημόσιο συμφέρον όταν έκαναν έξι μήνες από της αιτήσεως να μου βάλουν τηλέφωνο. Αυτά δεν διορθώθηκαν γιατί πουλήθηκαν μετοχές ή γιατί δεν πουλήθηκαν. Έγιναν γιατί δημιουργήθηκαν και άλλες εταιρίες και υπάρχει ανταγωνισμός.

Αυτά για θεωρία (ο θεός να την κάνει).

Στην πράξη; Από το μάνατζμεντ των κομματόσκυλων στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που δεν ελέγχονται και κάνουν ό,τι θέλουν. Επιτέλους αυτές είναι οι μόνες εναλλακτικές μας; (Αν δεν πιστεύετε πως κάνουν ό,τι θέλουν, οράτε το θέμα του λαδιού: μας το έβγαλαν το λάδι).

Επίσης, αντί για σχέδιο τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεων, έχουμε σταδιακή πώληση μετοχών τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα εντελώς νομότυπα, ιδιώτης να αγοράζει και να πουλά τέτοιο ποσοστό ώστε να σύρεται η κυβέρνηση σε διαπραγματεύσεις με επενδυτή που διάλεξε άλλος αντί για αυτήν. Αντί να κάνει άμεσα με την πρώτη εκλογή της, διαγωνισμό επιλογής στρατηγικού επενδυτή. Που είναι και στο πρόγραμμά της. Το οποίο ώψιμα το θυμήθηκε.

Έτσι γίνομαι και εγώ πρωθυπουργός.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Ασφαλιστικό

Να λοιπόν δυό άρθρα (ένα, δύο) για το ασφαλιστικό από την Γενιά των 700€.  Σε συνέχεια του προηγούμενου μου ποστ.

Αυτή την ανάλυση (άσχετο αν συμφωνούμε ή όχι) δεν την ακούμε στα χαζοπαράθυρα.

Λείπει.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Υπάρχει κανείς υπέρ των δημοσιογράφων;

Ο Λαζόπουλος άναψε φωτιές στους Δημοσιογράφους μας πληροφορεί ο ALPHA. Υπάρχουν λέει δημοσιογράφοι, οι οποίοι είναι σε διατεταγμένοι υπηρεσία. Έλα! Τελικά, το δυσκολότερο πράγμα είναι να δεις αλλά κυρίως να πεις τα αυτονόητα. Ζητήθηκαν αμέσως αποδείξεις, και φυσικά αυτοεξαιρέθηκαν η κ. Στάη και οι συν αυτή. Όπως η κ. Τρέμη δεν είδε το DVD έτσι η κ. Στάη δεν δέχεται παρεμβάσεις.

Η κ. Στάη δεν δέχεται παρεμβάσεις γιατί δεν χρειάζεται παρεμβάσεις για να κάνει την δουλειά τού συστήματος. Ας βάλουμε ρεφενέ να τους στείλουμε από μια κόπια του Manufacturing Consent για να δούνε πως δουλεύουν.

Οι Δημοσιογράφοι είναι η άλλη πλευρά της κρίσης. Δεν φτάνουν οι πολιτικοί για να εξηγήσουν πως καταντήσαμε έτσι. Ο μεταπολιτευτικός κύκλος έφτασε πια στο τέλος του.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Τσίπρας χωρίς να έχει πρόγραμμα κοντεύει να διεκδικεί την εξουσία. Γιατί, οποιοσδήποτε είναι καλύτερος από αυτούς.

Οι Δημοσιογράφοι είναι μέρος του προβλήματος γιατί μόλις πήραν το μπαξίσι τους, το βουλώσανε και ψάχνανε αν οι απεργοί άφησαν αρκετό προσωπικό ασφαλείας. Αντί να ασχολούνται με τα αιτήματα των απεργών. Αλλά είπα ήδη γιατί αυτή η τακτική είναι αδιέξοδη.

Και αν έκαναν καλά την δουλειά τους δεν σημαίνει πως θα ήταν πάντα υπέρ των απεργών. Αύριο δεν θα έχουμε τρένα και μετρό στην Αθήνα με αίτημα να ενταχθούν στα βαρέα και ανθυγιεινά. Δηλαδή οι λιγνιτωρύχοι τι θα είναι; Στα καταναγκαστικά κάτεργα;

Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ. Από που και ως που νομοθετούμε ποιός είναι και ποιος δεν είναι στα βαρέα και ανθυγιεινά; Από που και ως που είναι πρόβλημα η ενοποίηση των ταμείων; Από που και ως που δεν πρέπει διοικητικά να απλοποιηθούν τα ταμεία.

Οι νόμοι πρέπει να θέτουν τις αρχές και τους μηχανισμούς κρίσης και συμμόρφωσης. Ας βάλει ο νόμος κριτήρια για βαρέα και ανθυγιεινά (π.χ. αν η μέση προσδόκιμη ηλικία είναι χαμηλότερη από τον μέσο όρο) και ας αποφασίζουν κάποιοι δικαστές κάθε 5 χρόνια πια επαγγέλματα θα είναι μέσα. Αλλά πως θα μπορούσαμε να βάλουμε την συντεχνία του κάθε υπουργού μέσα; Πως θα μπορούσαμε να το παρέχουμε σαν δώρο για να πάρουμε ως κυβέρνηση άλλα ανταλλάγματα από τον τάδε κλάδο; Πως να χάσουμε την δυνατότητα να αποφασίζουμε σαν Θεοί;

Ε αυτό δεν είναι πολιτική. Δεν ψηφίζω αυτόν που αποφασίζει να με βάλει στην τρυπούλα μου και ας κρυώνουν όλοι οι άλλοι. Και εν πάση περιπτώσει, δεν είναι δυνατόν να λέγεται αριστερή πολιτική αυτή η εμπορική συναλλαγή.

Όσον αφορά τις συντάξεις, ποια είναι τα κριτήρια για την κύρια σύνταξη; Ο μισθός που έπερνες και πόσο θα ζήσεις όσο είσαι στην σύνταξη (κατά μέσο όρο). Ε δεν γίνεται να ανεβάσουμε το μέσο όρο ζωής στα 120 και να πέρνουμε σύνταξη στα 65. Ας το πάρουμε απόφαση.

Ας μπει και εδώ κανόνας για το πότε μπαίνουμε στην σύνταξη. 20, 25 30 χρόνια από τον μέσο όρο ζωής. Ας κρίνεται κάθε πενταετία και τέρμα.

Δεν χρειάζονται πολλά ταμεία εκτός αν το κριτήριο του μισθού δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Ας πούμε, στους Αγρότες, στους Αυτοαπασχολούμενους μπορεί να εφαρμοστεί μια ισοδυναμία; Ας το βρουν εξυπνότεροι από εμένα αλλά αν γίνεται, τότε δεν χρειάζονται πάνω από ένα ταμείο. Αν όχι ας έχουμε 2 ή 3. Όχι όμως παραπάνω.

Ακόμη, άλλα τόσα επικουρικά στα οποία να έχει επιλογή ο ασφαλισμένος να πάει και να βάλει τις έξτρα εισφορές του. Κάποια με περισσότερες εισφορές και παροχές και κάποια όχι.

Τέλος, επιδοτούμενα (μέσω της μείωσης της φορολογίας) ιδιωτικά προγράμματα για όσους έχουν την δυνατότητα, ώστε να διευκολύνεται η αποταμίευση σε βάρος της κατανάλωσης.

Αν γίνουν όμως αυτά δεν θα έχουμε το ασφαλιστικό να ασχολούμαστε κάθε τρεις και λίγο και να μας απειλεί ή να μας δωροδοκεί η κάθε κυβέρνηση κατά το δοκούν.

Αχ. Τα είπα. Στο Κυπριακό τώρα, η συνάντηση Χριστόφια - Ταλάτ....

Tweet

Μηδενισμός

Έχω μια μικρή θεωρία.  Δεν είναι να την πάρεις σοβαρά, πως τάχατες εξηγεί την γέννηση του κόσμου, τον σκοπό της ζωής και γιατί η απάντηση είναι 42, αλλά έχει και αυτή τα φαινόμενά της τα οποία προσπαθεί να εξηγήσει.

Πιστεύω πως οι τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας μπορούν, σε γενικές γραμμές να χωριστούν σε δύο ομάδες.  Οι τομείς του φωτός και αυτοί της φαντασίας.

Το φως αναφέρεται σε όλες τις δραστηριότητες που είναι ορθολογικές κατά κύριο λόγο, που γίνονται καλύτερες μεσ' την διαφάνεια και το φως.  Επιστήμη, πολιτική, διαχείριση, αντιπροσώπευση για παράδειγμα.

Η φαντασία, όλα αυτά στα οποία ο ορθολογισμός είναι άχρηστος, αντιπαραγωγικός και εκτός θέματος.  Εκεί βασιλεύει μόνη της μαζί με το ταλέντο και την έμπνευση· τέχνες, έρωτας, μαγειρική.

Μπορούμε αν θέλετε να τις ονομάσουμε, μετά και τον Φιλόσοφο, Απολλώνιες και Διονυσιακές.

Συχνά τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Πάρε την γυναικεία μορφή και αποκάλυψε λίγο από αυτή.  Είσαι ερωτικός, είσαι ακόμη στην φαντασία.  Γδύστην και έγινες πορνογράφος, έμπορος, στο φως.

Για να μην πολυλογώ, στην χώρα αυτή έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας. Πήραμε το μυστήριο, το σκοτάδι, το ρομαντισμό και αντί να γεννήσουμε τέχνη και ψυχή από αυτόν, τα χρησιμοποιούμε στην πολιτική, στην δικαιοσύνη, στην καθημερινότητα.

Οι αποφάσεις των δικαστών είναι έργα τέχνης.  Αποφυλακίζονται για λόγους υγείας αρχιμαφιόζοι, αν κάνεις μικρό αδίκημα την πάτησες ενώ αν κάνεις μεγάλο δεν φοβάσαι τίποτε, οι δικηγόροι είναι μέρος του σταρ σύστεμ.

Οι γιατροί είναι συγγραφείς.  Έχεις ανάγκη από γνωμάτευση; Την έχεις.  Αλλάζουμε πανεπιστήμια με την βοήθειά τους. Φάρμακα γράφονται κατά παραγγελία ασθενών.  Όλα μέρος του σέρβις.  Στο κάτω κάτω αν δεν μας τα γράψει αυτός θα πάμε στον άλλο.

Οι δημοσιογράφοι, το κατεξοχήν επάγγελμα του φωτός και της διαφάνειας δεν μπορούν καν να χαρακτηριστούν.  Με  τα ανώνυμα σχολιάκια  στις παραπολιτικές στήλες εκβιάζουν.  Φωνάζουν για το ασφαλιστικό και ρίχνουν υπουργούς μόλις θιγούν τα δικαιώματά τους, αλλά το βουλώνουν μόλις πάρουν το Ταμείο τους. Ας καταλάβουν όμως, πως τώρα πέτυχαν ό,τι πέτυχαν γιατί όλοι χάνουν κάτι σε αυτή την μεταρρύθμιση.  Όταν περάσει όμως, στην επόμενη, τότε που θα μεταρρυθμιστεί και θα εξαφανιστεί μόνο το δικό τους Ταμείο, όσο και αν φωνάζουν δεν θα συγκινούμαστε.

Οι πολιτικοί είναι απλές στάρλετ στο σύστημα αυτό.  Οι κάμερες είναι πάνω τους αλλά δεν είναι πραγματικοί ηθοποιοί και όλοι το ξέρουν.  Έρχονται με σκοπό να αλλάξουν τα πράγματα (στην καλύτερη των περιπτώσεων), και τελικά αλλάζουν μόνο τους εαυτούς τους και ίσως και τα πορτοφόλια τους.

Όλοι είναι εκβιάσιμοι και οι περισσότεροι εκβιάζονται.

Σας βαρέθηκα. Καλύτερα να γράφω ένα μπλογκ και να το διαβάζω μόνος μου, παρά να κάθομαι να παρακολουθώ τον καθημερινό μίζερο κατήφορό σας μέσα από τα πλυντήρια χρήματος που ονομάζετε κανάλια.

Για τον μηδενισμό,
Βάσκες

Blogged with Flock

Tweet

Προς Αλέξη Τσίπρα

Αγαπητέ Αλέξη,

Καταρχήν συγχαρητήρια για την νίκη σου στον αγώνα για την προεδρία του Συνασπισμού.

«Η νίκη σου αυτή είναι νίκη ελπίδας και ενότητας» ήταν οι δηλώσεις που άκουσα μετά από την εκλογή σου.

Θα συμφωνήσω.  Καταρχήν να συγχαρώ εσένα και τον συνυποψήφιό σου κ. Κουβέλη για τον ήπιο και πολιτισμένο αγώνα σας.  Η σύγκριση με τον αντίστοιχο αγώνα στο ΠΑΣΟΚ είναι νωπή και αλγεινή για το κίνημα.

Μην νομίζεις πως δεν είμαστε σε μια πρωτόγνωρη για το πολιτικό μας σκηνικό περίοδο.  Έχεις μια μοναδική ευκαιρία να είσαι μέρος και συνδιαμορφωτής των γεγονότων που θα ακολουθήσουν.

Άνθρωποι σίγουροι για τις πεποιθήσεις τους κλονίζονται.  Οι διαχωριστικές γραμμές γίνονται θολές.  Οι άνθρωποι βρίσκουν νέες διεξόδους.  Το κίνημα των bloggers είναι ένα παράδειγμα από αυτές.

Δεν είναι όλα θετικά όμως.  Οι κίνδυνοι ελοχεύουν. Δεν έχεις πολύ χρόνο.

Τώρα που η ευφορία της νίκης δεν έχει ακόμη ξεφτίσει, θέλω μόνο να σου ζητήσω κάτι.  Μην πιστέψεις πως μπορείς να πετύχεις ο,τιδήποτε.  Δεν μπορείς.  Κανένα μεγάλο πρόβλημα, κανένα σοβαρό θέμα δεν λύνεται από τις ενέργειες ενός ανθρώπου.

Δεν είναι θέμα ικανοτήτων. Μην το πάρεις προσωπικά. 

Αυτά που έχουμε να πετύχουμε ως κοινωνία, δεν αλλάζουν από ανθρώπους. Πρέπει να αλλάξει ολόκληρη η κοινωνία.

Η διαφθορά δεν είναι πρόβλημα ενός δημόσιου υπαλλήλου ή λειτουργού, ενός εκδότη, εφοριακού, πολεοδόμου ή γιατρού.  Αυτό προσπάθησε να μας πείσει ο Καραμανλής - το πίστευε και ο ίδιος - και τώρα βλεπει τα πάντα γύρω του να γκρεμίζονται.

Δεν αλλάζεις τα γαλάζια παιδιά με ροζ, πράσινα ή κόκκινα και λείνεις το πρόβλημα.

Αυτό που χρειάζεται είναι έμπνευση.  Θέλουμε κάτι να μας κινητοποιήσει όλους προς έναν στόχο.  Πρέπει να ενσαρκώσουμε τους νόμους και τους θεσμούς στις πράξεις μας ως ελεγχόμενοι αλλά και ως ελεγκτές.

Ψάξε να βρεις την έμπνευσή σου και προσπάθησε να την μοιραστείς μαζί μας.  Μπορεί και να ταιριάξουν.

Blogged with Flock

Tweet

Μαθήματα αυτοκτονίας

Νέα πρωτοβουλία της βουλής ενώνει σε μια σπάνια ένδειξη αλληλεγγύης τα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης.

Το προεδρείο της Βουλής, σε συνεργασία με εκπαιδευτές πρακτόρων της ΚΥΠ, θα εκπαιδεύσουν όλους τους βουλευτές, υψηλόβαθμα κυβερνητικά, αλλά και κομματικά στελέχη.

Το  εκπαιδευτικό πρόγραμμα θα εστιάσει κυρίως σε μαθήματα αυτοκτονίας.  Μετά τα τελευταία αποτυχημένα  κρούσματα, και κυρίως τα επακόλουθα σκάνδαλα τα οποία θα είχαν αποφευχθεί, «η ανάγκη για εκπαίδευση πάνω στις σίγουρες μεθόδους αυτοκτονίας» είναι επιτακτική, δήλωσε ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Δ. Σιούφας.

«Δεν πρόκειται να ανακαλύψουμε τον τροχό», συνέχισε, «αυτές είναι δεξιότητες που ο κάθε πρακτοράκος τις έχει αποκτήσει από τον πρώτο χρόνο εκπαίδευσής του».

Στο ταχύρρυθμο πρόγραμμα έχουν δικαίωμα να δηλώσουν συμμετοχή, μεγαλοδικηγόροι, εκδότες, επιχειρηματίες και γενικώς προβεβλημένα πρόσωπα τα οποία έχουν λόγους να φοβούνται κάποιον πιθανό εκβιασμό.

«Η κοινωνία δεν πρέπει να ξαναπεράσει αυτά που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες.  Η σήψη δεν μπορεί να συνεχιστεί» δήλωσε με την σειρά του και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ.Α. Παπανδρέου.

Σε περίπτωση που στο πρόγραμμα δηλώσουν συμμετοχή περισσότεροι από τις προβλεπόμενες θέσεις, οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να προσκομίσουν βιογραφικό το οποίο να περιλαμβάνει όλες τις μίζες, σκάνδαλα και ρεμούλες στις οποίες εμπλέκονται.  Θα τηρηθεί σειρά επικίνδυνότητας (αυτοί με τα περισσότερα σκάνδαλα θα προτιμούνται).

Επιτέλους, κάτι σε αυτόν τον τόπο κινείται και το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο...

Blogged with Flock

Tweet

Αταλάντευτη

Αταλάντευτη παραμένει η κυβέρνηση στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων, δηλώνουν κύκλοι του Μαξίμου.

Σύμφωνα με πληροφορίες επίκειται κατάθεση νέου νομοσχεδίου το οποίο θα συζητηθεί με την διαδικασία του κατεπίγοντως και το οποίο θα επιλαμβάνει των προμηθειών του Δημοσίου.

«Είναι καιρός να μπει μια τάξη σε αυτό το χάος» δηλώνουν οι ίδιοι κύκλοι.

Το νομοσχέδιο θα έχει μόνο ένα άρθρο, με το οποίο θα απαγορεύονται οι συμβάσεις του Δημοσίου με εταιρίες του εξωτερικού, εφόσον η χώρα προέλευσης της εταιρίας έχει ανεπτυγμένο δικαστικό σύστημα και ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Η Γερμανία, Γαλλία, Βρεταννία και ΗΠΑ αναφέρονται ρητά, ως απαγορευμένες χώρες.

«Το σκάνδαλο της Siemens δεν θα επαναληφθεί» ήταν η δήλωση του αρμοδίου υπουργού.

Blogged with Flock

Tweet

Προσωπική ευθύνη

Με αφορμή ένα post στο basik-ly (και σε συνέχεια του Καήκαμε) σκέφτομαι τα εξής:

Σε πρώτη σκέψη δεν μπορεί καμμιά να αποποιηθεί τις προσωπικές της ευθύνες. Το κράτος αδιαφορεί, αρνείται να προχωρήσει στον 21ο αιώνα, ασχολείται με διαπλοκές και διαφθορές μόνο για να συσκοτίσει και να προσπαθήσει να συγκαλύψει δίνοντας ελεύθερο πεδίο στους ικανούς καλοθελητές.

Αυτό όμως δεν μας δίνει το δικαίωμα να επωφελούμαστε, να συγκαλύπτουμε, να διαπλεκόμαστε να μην μιλάμε, να μην διαμαρτυρόμαστε. Όλοι έχουμε ένα θέμα, μεγάλο ή μικρό, που μπορεί να ωφεληθεί από μια γρηγορότερη από το κανονικό διαδικασία, μια περισσότερο από το κανονικό προσοχή, μια ευνοικότερη από το κανονικό μεταχείριση.

Κάθε φορά που την επιδιώκουμε, κάθε φορά που ενδίδουμε, δεν διαιωνίζουμε απλώς το φαινόμενο. Το ενδυναμώνουμε, το κάνουμε πιο ισχυρό, του μακραίνουμε λίγο λίγο τις ρίζες, όσπου μας έχει πετάξει τα πεζοδρόμια, έσπασε τις μάντρες και τώρα τρυπά σιγά σιγά τα θεμέλια του σπιτιού μας.

Σε δεύτερη σκέψη, δεν μπορώ να μην δω πως για να βρει κάποιος την δύναμη να αντισταθεί στον πειρασμό, να βρει την ικανότητα να πει όχι, να βρει το κουράγιο να πάει κόντρα στο ρεύμα πρέπει να υπάρχει μια αίσθηση πως δεν είναι εντελώς μόνος.

Η μοναξιά σκοτώνει την ηθική. Πρέπει να νιώσεις πως υπάρχει κάποιος, κάπου, που σε καταλαβαίνει, που εγκρίνει, που θα έκανε το ίδιο στην θέση σου. Η μοναδικότητα είναι τροφή για μερικούς χαρισματικούς αλλά και είναι συνήθως ψευδαίσθηση και προκαλεί φόβο στους περισσότερους.

Όταν ο εφοριακός ζητάει κάτι παραπάνω για να κάνει τα στραβά μάτια, όταν ο γιατρός ζητά φακελάκι για να σε χειρουργήσει, το πρόβλημά σου σε αποδυναμώνει έτσι και αλλιώς. Η δύναμη να τον καταγγείλεις, έρχεται από την πεποίθηση πως δεν θα πάει χαμένη η καταγγελία. Αυτό πρέπει να συμβεί και στο πρακτικό επίπεδο (η αστυνομία θα τον κυνηγήσει) αλλά και στο ψυχολογικό επίπεδο (δεν θα είσαι ο μαλάκας της παρέας).

Φυσικά, σε μια τρίτη σκέψη πρέπει το κράτος να θεσπίσει τις δομές εκείνες που θα διευκολύνουν την καταγγελία, την αντίδραση, θα εμποδίσουν την συναλλαγή. Αν π.χ. καταγγείλεις τον εφοριακό να μην φοβάσε πως θα πληρώσεις για την φοροδιαφυγή σου, αν πας στην αστυνομία τον νταβατζή σου που σε κρατά φυλακισμένη να μην φοβάσαι πως θα φυλακιστείς πριν απελαθείς.

Αυτό όμως που στο μυαλό μου τουλάχιστον έχει την περισσότερη σημασία, όπως ήδη εξήγησα, είναι η αλληλεγγύη. Αυτή πρέπει να δημιουργήσουμε ώστε ο καθένας μας να μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες του γιατί αυτές αναλαμβάνονται ευκολότερα όταν είναι ελαφρύτερες.

Tweet

100 μέτρα

Η χθεσινή ωριαία συνάντησή τους απλώς επιβεβαίωσε ότι και οι δύο παραμένουν στις θέσεις τους. Ο Γ. Παπανδρέου θεωρεί ουσιαστικά αιτία χωρισμού την ίδρυση του ομίλου, που θα έχει πανελλαδική διάρθρωση και θα λειτουργεί σαν ένα κόμμα μέσα στο κόμμα. Αυτό το κατέστησε σαφές στον Ε. Βενιζέλο με την επισήμανση ότι η μπάλα είναι σ' αυτόν, απ' αυτόν εξαρτάται πώς θα προχωρήσει στο εξής και να αναλάβει τις ευθύνες του.

Τελικά δεν υπάρχει δυνατότητα να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των δύο ηγετικών μορφών του ΠΑΣΟΚ. Η διαδικασία εκλογής φαίνεται να μην δίδαξε τίποτε σε κανέναν. Η διαδικασία εκλογής ήταν τελικά η διαδικασία ταφής του κινήματος.

Κάποιοι σπεύδουν να ενταφιάσουν τον δικομματισμό. Ας μην είναι τόσο σίγουροι. Μπορεί να πνέει τα λοίσθια ο δικομματισμός αλλά ενδέχεται να πνέουν τα λοίσθια απλώς οι τωρινοί εκφραστές του.

Αν και ο άνεμος του Τσίπρα και της νεότερης γενιάς φαντάζει ούριος ας μην ξεχνάμε πως αυτές οι γενιές θα έχουν μικρότερη ανοχή από τους καταναλωτές/ψηφοφόρους τους.

Υπάρχει μια διαδικασία μείωσης του ωφέλιμου χρόνου των προϊόντων. Συνήθως πιστεύουμε πως φταίνε οι τρόποι παραγωγής ("δεν τα φτιάχνουν πια όπως παλιά") αλλά στην πραγματικότητα αυτό που αλλάζει είναι οι καταναλωτικές συνήθειες. Δεν θέλουμε πια ψυγεία που να κρατάνε πενήντα χρόνια γιατί θα τα βαρεθούμε σε δέκα. Θέλουμε να χαλάσει γρήγορα, για να το αλλάξουμε γρήγορα χωρίς τύψεις. Έτσι κάνουμε και με τους πολιτικούς μας. Δεν φτιάχνουν πια τους πολιτικούς σαν τον Γέρο. (όπου Γέρος όρα Καραμανλή αν προτιμάς).

Και αν τα ονόματα που παραμένουν τα ίδια μας δίνουν μια ψευδαίσθηση συνέχειας, μην γελαστείς: Η φθορά θα είναι ολοένα και πιο επιταχυνόμενη.

Ο Αλέξης και ο όποιος Αλέξης θα έχει (αν έχει) πολύ λιγότερο χρόνο στην διάθεσή του.

Ο Βαγγέλης κάηκε στην προθέρμανση.

Ο Γιώργος αποκλείστηκε με δύο άκυρες εκκινήσεις.

Ο Κώστας βλέπει το τέρμα να το μεταφέρουν μακριά του και όσο και αν του βγαίνει η γλώσσα δεν τερματίζει. Για 100 μέτρα ξεκίνησε, το κοντέρ λέει ήδη 1000 και το κορμί του (αυτό που γυμνάζει χωρίς να το κάνει θέμα) νιώθει 10000.

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death - Time, Pink Floyd

Tweet