Δωμάτια με θέα

Το 1994 με ένα παλιόπαιδο από αυτά που ο χρόνος τα μεταλλάσει σε κουμπάρους, πήγαμε διακοπές στην Ίο. Δύο πράγματα θυμάμαι από εκείνες τις διακοπές (οκ, οκ θυμάμαι περισσότερα αλλά δύο φτάνουν για τώρα).

Ένα βράδυ πήραμε το λεωφορείο για την χώρα το οποίο ήταν γεμάτο μέχρι ασφυξίας. Καθόμαστε όρθιοι περιμένοντας να ανέβει τις ανηφοριές, πράγμα που έκανε με περισσή στεναχώρια και ασθμαίνοντας. Ακριβώς πίσω μου είναι δυο τουρίστες, Ιρλανδοί θα έλεγα τώρα αν με ρωτούσες.

Ενώ έχουμε όλοι ιδρώσει και ελπίζουμε να φτάσουμε σώοι χωρίς να μας φύγει το ζελέ από τα μαλλιά, ξαφνικά ακούω τον ένα από τους δύο:

A long, long time ago...
I can still remember
How that music used to make me smile.
And I knew if I had my chance
That I could make those people dance
And, maybe, they'd be happy for a while.

But February made me shiver
With every paper I'd deliver.
Bad news on the doorstep;
I couldn't take one more step.

I can't remember if I cried
When I read about his widowed bride,
But something touched me deep inside
The day the music died.

Και τότε, θαρρείς με μια φωνή όλο το λεωφορείο συνέχισε:

So bye-bye, miss american pie.
Drove my chevy to the levee,
But the levee was dry.
And them good old boys were drinkin' whiskey and rye
Singin', "this'll be the day that I die.
"this'll be the day that I die."

Α, δεν πήγαμε παραπέρα, συνεχίσαμε τρεις η τέσσερεις φορές το ρεφραίν.

Και όταν τελειώσαμε - το λεωφορείο θαρρείς πως είχε πάρει θάρρος και την είχε καταπιεί την ανηφοριά - γυρνάει ο ένας Ιρλανδός στον άλλο:

See, I told you they'd know it!

Με το λεωφορείο λοιπόν πηγαίναμε στην χώρα και πίναμε μέχρι το πρωί σε ένα δωματιάκι μικρό χωρίς θέα χωρίς αέρα αλλά με ποτά, τηλεοράσεις στον τοίχο(!), και καλή μουσική.

Τι καλή δηλαδή, AC/DC όλη νύχτα! Χορεύαμε, μιλούσαμε, πίναμε, χτυπιόμασταν και κάτι που δεν θυμόμαστε να κάνουμε αρκετά: γελούσαμε.

Τέλειο μαγαζάκι, τέλειο δωματιάκι που κάποιος έφτιαξε και μας χάρισε στιγμές μοναδικές. Μας κράτησε τρεις μέρες κοντά του μέχρι που ο φόβος έχασε οριστικά από τις ορμόνες και βγήκαμε στο κυνήγι.

Έστω και αν δεν έβαλε ούτε ένα τραγούδι από άλλο συγκρότημα κάθε νύχτα, όλη νύχτα.

Χθες, βρεθήκαμε σε ένα μεγαλύτερο δωμάτιο. Όμως και αυτό είχε τα Video Wall του, και αυτό είχε την ίδια θέα, και σ'αυτό το μενού είχε μόνο AC/DC.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια.

Αμφιβάλλω πολύ.

Αλλά δεν μπορώ να μην φαντάζομαι, τον φίλο από την Ίο, να έχει έρθει με το πλοίο και να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο με μας χθες, χτυπώντας το κεφάλι πάνω κάτω...

Tweet

Άμεση Δημοκρατία

Μιλώντας παλαιότερα με ένα φίλο μου κοινωνιολόγο καταλήγαμε στο συμπέρασμα πως δεν κυβερνούν οι Nόμοι αλλά οι Eγκύκλιοι.

Ας το κάνω πιο καθαρό για να το καταλάβω και εγώ, γιατί αν δεν τα γράψεις αυτά τα πράγματα, κυκλοφορούν χωρίς φώτα ομίχλης μέσα στο μυαλό σου και υπάρχουν και ατυχήματα.

Την εξουσία την έχει ο Λαός. Πρέπει να γίνεται αυτό που θέλει αυτός.

Την παραδίδει στους αντιπροσώπους του, τους Βολευτές οι οποίοι τον αντιπροσωπεύουν και διασφαλίζουν τα συμφέροντά του. Καμμιά φορά το κάνουν παρά την θέλησή του (όχι συχνά, μόνον όταν ο ίδιος ο Λαός δεν ξέρει το συμφέρον του).

Αυτοί δεν έχουν άλλο τρόπο να ασκήσουν την εξουσία τους παρά μόνο γράφοντας (και ψηφίζοντας) κάποια κείμενα τα οποία συμπυκνώνουν τα συμφέροντα του Λαού, την σοφία τους και τα οποία ρυθμίζουν τις σχέσεις, το τι είναι επιτρεπτό και τι όχι· τα καλά και τα συμφέροντα. Αυτά τα κείμενα τα ονομάζουμε Νόμους. Αυτοί λοιπόν είναι οι φορείς της εξουσίας των Βουλευτών.

Ποτέ όμως κανένα κείμενο δεν κυβέρνησε, δεν μπόρεσε να εξουσιάσει αν δεν υπάρχουν υποκείμενα που να το εσωτερικεύσουν και να το βιώσουν. Σκεφτείτε π.χ. την Βίβλο χωρίς Χριστιανούς! Έτσι και οι νόμοι χρειάζονται τους φορείς που θα τους υλοποιήσουν. Αυτοί οι φορείς είναι η Δημόσια Διοίκηση: Η Αστυνομία, τα Υπουργεία, Οι Δημόσιες Υπηρεσίες, οι ΔΕΚΟ. Αυτοί, αυτοί είναι οι εκλεκτοί μας, που μπορούν να υλοποιήσουν την εξουσία που τους δίνουμε, αυτοί μπορούν επιτέλους να κυβερνήσουν.

Πράγματι. Αυτοί όμως δεν μπορούν να διαβάσουν Νόμους. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τον κάθε υπάλληλάκο μιας ΔΕΚΟ να διαβάζει την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και να ακολουθεί το πρόσταγμά του Νόμου! Αν είναι δυνατόν! Όλες οι Υπηρεσίες έχουν εσωτερικούς κανονισμούς, κανόνες, παρακανόνες για να μπορούν επιτέλους να λειτουργούν συντεταγμένα. Για αυτό θέλουμε την Ανώτερη Διοίκηση των Οργανισμών (Αρχηγοί, Γενικοί Γραμματείς, Πρόεδροι και Διευθύνοντες Σύμβουλοι, Διοικητικά Συμβούλια) οι οποίοι διαβάζουν, με την βοήθεια των εγκρίτων Νομικών Υπηρεσιών τους - και το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους -, ερμηνεύουν, αποστάζουν και, τελικά, βγάζουν το απόσταγμα της σοφίας τους: την Εγκύκλιο.

Αυτή τελικά κυβερνά. Η πολυθρύλητη Εγκύκλιος που ξέρει καλύτερα τον Νόμο και από τον ίδιο τον Νόμο! (Αυτός που άκουσε για έναν Νόμο στην τηλεόραση και έσπευσε στην Υπηρεσία και εισέπραξε το «Εμείς δεν ξέρουμε τίποτε κύριε δεν έχει έρθει καμμία Εγκύκλιος» καταλαβαίνει πολύ καλά τα παραπάνω).

Για στάσου! Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα μας πει πως είχαμε ενστάσεις στο ότι ο Νόμος είναι ένα κομμάτι χαρτί, δυο αράδες νομικές και δεν μπορεί να κυβερνά ο ίδιος. Είναι δυνατόν να κυβερνά η Εγκύκλιος. Σε τι διαφέρει από τον Νόμο;

Έχετε δίκιο κύριε Αναγνώστα. Δεν κυβερνά η Εγκύκλιος. Κυβερνά ο Διοικητής, η Διευθύντρια και όποιος άλλος ερμηνεύει την Εγκύκλιο. Γιατί όχι ο υπάλληλος; Γιατί όταν αυτός είναι δύστροπος, όταν δεν κάνει αυτά που πιστεύεις πως πρέπει να κάνει, τότε έχεις την δυνατότητα να φτάσεις στον Προϊστάμενο, στον Διευθυντή. Αλλά μέχρι εκεί. Τα υψηλότερα σκαλοπάτια της Εξουσίας δεν είναι προσιτά στον μέσο πολίτη.

Κοιτάξτε τα παραπάνω και δείτε την γελειότητα να πιστεύουμε πως το πρόβλημα της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας είναι οι εκλογές που πρέπει να διανθιστούν με δημοψηφίσματα. Δεν λέω πως τα δημοψηφίσματα είναι κακά αλλά δεν ξεκινούν καν να κοιτάξουν το πρόβλημα.

Η Εξουσία διυλίζεται τόσες φορές από τον ένα στον άλλο, που δεν μένει τίποτε στο τέλος (κάτι σαν τα εκατομμύρια της Miesens που κάθε ένας που τα μεταφέρει κόβει και το κομμάτι του ή την ηρωίνη που κόβεται όλο και περισσότερο μέχρι να φτάσει στον χρήστη).

Τα λέω αυτά στην γενικότητά τους αλλά δείτε και το ειδικό:

Η γυναίκα μου δικαιούται την ειδική παροχή προστασίας μητρότητας από τον ΟΑΕΔ. Χρειάζεται βεβαίωση από τον εργοδότη, Αντίγραφο απόφασης Επιδόματος απο το ΙΚΑ, Υπεύθυνη δήλωση, Αριθμό λογαριασμού και Ταυτότητα.

Πήγε λοιπόν να κάνει την αίτηση (αφού η Προσωπάρχης της, τής είπε πως πρέπει να την κάνει άμεσα πριν τις 9/7 αλλιώς θα χάσει το εξάμηνο). Οποίο σφάλμα!

Η υπάλληλος δεν την δεχόταν, η Προσωπάρχης επέμενε, καταλήξανε στην Διευθύντρια. Η οποία ήταν ανάγωγη και μόνο που δεν την έβρισε! «Δεν ξέρετε να διαβάζετε Ελληνικά κυρία μου, και εσείς και η Προσωπάρχης σας;» «Αν θέλετε κάντε την αίτηση και εγώ θα σας την απορρίψω».

Το πρόβλημα; Η επίμαχη παράγραφος της εγκυκλίου:

ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ

Η δικαιούχος υποβάλλει, η ίδια ή δι’ αντιπροσώπου, στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΑΕΔ, αίτηση εντός αποκλειστικής προθεσμίας 60 ημερών από τη λήξη της άδειας μητρότητας (τοκετού και λοχείας), ή της ισόχρονης προς το μειωμένο ωράριο άδειας ή και της ετήσιας κανονικής άδειας του κεφ. Α. της ανωτέρω Υ.Α.

Κατά την πρώτη εφαρμογή και για διάστημα δύο μηνών η προθεσμία των 60 ημερών αρχίζει από την δημοσίευση της Υπουργικής Απόφασης.

Το θέμα της Διευθύντριας είναι πως δεν δέχεται την αίτηση πριν την λήξη της λοχείας και της ισόχρονης και της κανονικής. Άρα, ξαναέλα αργότερα.

Γιατί; Από που (με τα λίγα Ελληνικά που ξέρω) λέει πως υπάρχει κατώτερο όριο στο πότε θα κάνεις την αίτηση; Μόνο τελικό όριο ορίζει η Εγκύκλιος για το πότε μπορείς να κάνεις την αίτηση και όχι αρχικό. Μπορώ να κάνω την αίτηση τώρα και να ξεκινάει σε τρεις μήνες.

Το ωραίο είναι πως θα πας μετά και θα σου πουν πως άργησες τώρα ,και δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις την αίτηση. Οπότε σκας τώρα, αλλάζεις προγράμματα, πας και ξαναπάς στον ΟΑΕΔ και ποτέ δεν είσαι σίγουρος για το τι θα συμβεί. Στην καλύτερη περίπτωση, μένεις με το αίτημα διεκπεραιωμένο και την ταλαιπωρία στο κορμί και την ψυχή. Στην χειρότερη μόνο με την ταλαιπωρία.

Αχ, λίγα δημοψηφίσματα να είχαμε για να έχουμε πιο Άμεση Δημοκρατία!

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Παιδιά

Τελικά τι σημαίνει να είσαι παιδί; Τι το ξεχωρίζει από τους ενήλικες; Ένα πράγμα μόνο: η ανοχή.

Η ανοχή που δείχνουμε στα λάθη τους, στις προσπάθειες που κάνουν και ξανακάνουν, στις ψεύτικες αρχές, στους ασθμαίνοντες τερματισμούς.

Αυτή η ανοχή όμως είναι εξωτερικός προσδιορισμός της παιδικότητας. Αυτή είναι η δική μας στάση απέναντί τους.

Από που πηγάζει όμως πραγματικά; Ποιό είναι το εσωτερικό σύστοιχό της; Aπό την ευχαρίστηση που βλέπουμε πως παίρνουν τα παιδιά από αυτές τις προσπάθειες.

Τις λανθασμένες. Τις επαναλαμβανόμενες. Τις ψεύτικες. Τις μισοτελειωμένες.

Αυτή την ευχαρίστηση είδα στα μάτια σου, Μιχάλη, καθώς έπαιζες με την Sunny Side of the Razor.

Στα 40 σου, την κιθάρα που αγάπησες και που αγαπάς ακόμη.

Για αυτό είσαι ακόμη παιδί.

Μείνε.

Tweet

Λίγη χαρά

Και τώρα; Τι θα κάνουν οι σεισμόπληκτοι που περίμεναν μια καλή εμφάνιση και ένα καλύτερο αποτέλεσμα για να χαρούν, έστω και λίγες ώρες;

Μα καλά τρελλαθήκαμε;

Αυτό είναι το επίπεδο της εκφώνησης; Να παρακαλάμε με κάθε δεύτερη φράση να μας δώσουν πέναλτι;

«Αν ο Τοροσίδης έπεφτε ίσως και να ήταν πέναλτι».

Ίσως. Ίσως και να μην ήταν, μια και δεν υπήρχε επαφή.

Ποτέ θα κά, ποτέ θα κάνει...ξαστεριά.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Παράπονο

Αγάπη μου.

Πάνε δυόμιση μήνες και δεν μου έχεις πει λέξη. Είσαι απόμακρη. Έρχομαι από την δουλειά όλο προσμονή για το πως θα σε βρω, και εσύ δεν μου μιλάς καθόλου.

Τώρα τελευταία κάνεις κάποιες προσπάθειες αλλά ό,τι βγαίνει από το στόμα σου είναι ασυνάρτητο. Δεν ξέρω τι φταίει. Νιώθω πως αυτή η σχέση δεν προχωράει όπως θα ήθελα. Δεν επικοινωνούμε πια. Βέβαια, γελάς λίγο όταν είμαι κοντά σου αλλά αυτό δεν μου φτάνει. Δεν μπορώ να νιώθω πως υπάρχουν τόσα πράγματα που θέλω να σου πω, τόσα πράγματα που έχεις να μου πεις, και δεν τα λέμε.

Δεν μπορεί να περνάνε οι ώρες χωρίς να ανταλλάσουμε κουβέντα. Στο τέλος θα έχουμε αποκλίνει τόσο που δεν θα έχει σημασία το κοινό παρελθόν μας παρά μόνο το ξέχωρο παρόν και το αβέβαιο μέλλον.

Όχι, όχι δεν θέλω να το σκέφτομαι, δεν μπορώ να παρατήσω αυτή την σχέση χωρίς να έχω προσπαθήσει, αξίζει πολύ περισσότερο από αυτό.

Δεν μπορώ όμως να γεφυρώνω τα χάσματα πάντα μόνος μου, χωρίς την βοήθειά σου.

Σε αγκαλιάζω και αντί να με κοιτάς, προτιμάς να κοιτάς το ταβάνι. Κουνάς το κεφάλι πέρα δώθε σε μια κίνηση χωρίς σκοπό, χωρίς έλεγχο, χωρίς νόημα. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πια.

Μήπως φταίω εγώ; Μήπως σε παραμελώ; Μα δεν έρχομαι από την δουλειά με το χαμόγελο στα χείλη και με τα λόγια να ξεχυλίζουν από μέσα μου; Δεν σου μιλάω πάντα πρώτος; Δεν σου τραγουδάω, δεν κάνω τα πάντα για να φτιάξω το κέφι σου; Εσύ; Όλο γκρίνια και δάκρυα, όλο το νου σου στο φαΐ και στον ύπνο. Δεν είμαστε όμως μόνο υλικά όντα. Έχουμε και ψυχή. Δεν χορταίνεις μόνο με φαΐ.

Νομίζω όμως πως είναι κάτι μεγαλύτερο από την σχέση μας που σε βασανίζει. Δεν προσέχεις την προσωπική σου υγειινή, τρως και παίρνεις βάρος χωρίς να σε νοιάζει, γενικά παραμελείς τον εαυτό σου.

Ίσως πρέπει να πάμε σε κάποιον ειδικό να σε εξετάσει. Ίσως πρέπει να κάνω κάτι δραστικό.

Δεν ξέρω τίποτε πια.  Φοβάμαι.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Η καλύτερη

Αυτός είναι ο λόγος που αυτή η εποχή είναι η καλύτερη του χρόνου.

Tweet

Αθηναΐκές διαδρομές

Έκανα απόψε κάτι που είχα καιρό να κάνω. Περπάτησα.

Πήραμε την κόρη μας και πήγαμε για μια δουλειά στο Παγκράτι. Με το 203 από την Ακαδημία φτάσαμε στην πλατεία Παγκρατίου εύκολα. Ο μάρσιππος είναι φοβερή εφεύρεση και την συστήνω ανεπιφυλάκτως.

Ο γυρισμός ήταν πιο όμορφος. Κάτσαμε στο παρκάκι για να ταΐσουμε την μικρή και μετά από ένα σύντομο γεύμα, δέσαμε τα λουριά και ξεκινήσαμε.

Η Χρεμωνίδου είναι γεμάτη μαγαζιά, μια κακοφωνία από μάρκες, ταμπέλες και βιτρίνες που μοιάζει σαν έργο μαθητή που προσπάθησε πολύ. Ο παράδεισος των γυναικών.

Φτάσαμε στην Ευτυχίδου η οποία δείχνει γερασμένη αλλά αντιστέκεται στην φθορά. Κάτι σαν τον Βάρσο στην Κηφισιά· οι γέροι κάθονται ή σερβίρουν, και οι νέοι τα παίρνουν στο χέρι και γρήγορα, μην τους πάρει κανένα μάτι εκεί μέσα.

Όσο πλησιάζεις στην Β. Κωνσταντίνου οι πολυκατοικίες αποκτούν αέρα και σε κοιτούν αφ' υψηλού. Τα λόμπι εκτοξεύονται σε τετραγωνικά όμως, μόλις διασχίσεις την Β. Κωνσταντίνου.

Ανεβήκαμε την Μελεάγρου και στην γωνία με Βασ. Γεωργίου Β' κάναμε μια στάση για το υπόλοιπο γεύμα. Η ησυχία εκεί είναι απίστευτη μια και η κυκλοφορία είναι ελεγχόμενη και για να μένεις εκεί πρέπει να είσαι πιστοποιημένος ευπατρίδης.

Είδαμε και την αλλαγή των μπάτσων, με αυτούς παρέα αλλά και με τον Παπούλια και τον Καραμανλή (ο  οποίος, είμαι σίγουρος πως δεν θα πήγε ακόμη στην Ραφήνα μια και σπαζοκεφαλιάζει να λύσει τον γρίφο της ακρίβειας), φάγαμε ήσυχα και ήρεμα.

Τα απογεύματα μέχρι και τις 9-10 το βράδυ είναι αρκετά ανήσυχη. Με αυτή την βόλτα δεν βγάλαμε κιχ. Ο αέρας είχε σηκωθεί, της κράταγα τα χέρια για να μένουν ζεστά και καθώς με κοίταζε στα μάτια με το στόμα ανοιχτό, καθώς την είχα σφιχτά πάνω στο στήθος μου, ένιωθα άτρωτος.

Ψευδαίσθηση είναι. Δεν έχει σημασία. Πήρα δύναμη και σηκώθηκα. Αγκαλιά με την γυναίκα μου συνεχίσαμε.

Στησιχόρου και στο τέρμα δεξιά στην Μουρούζη. Πυροσβεστική με μεγάλη αυλή και πόρτες για να περνούν τα κόκκινα οχήματα.

Βασ. Σοφίας. Ένας ταλαίπωρος ξένος - Ολλανδός αν έπρεπε να στοιχηματίσω - προσπαθεί να πείσει τον ταρίφα να τον πάρει για Βούλα. Ανένδοτος. Στην χώρα μας ο παραγωγός έχει άποψη και ο καταναλωτής μαύρα μεσάνυχτα. Ακόμη και μπογιατζή να φέρεις, θα σου πει τι μαλακίες χρώματα είναι αυτά που διαλέγεις και θα στο βάψει το δωμάτιο όπως θέλει αυτός.

Σέκερη και Σόλωνος και ο αέρας έχει αλλάξει. Από την σιγουριά της καταγωγής, στην επιτήδευση της οικονομικής άνεσης. Η Φιλική Εταιρία απελευθέρωσε την Ελλάδα· στην πλατεία της ακόμη Διοικείται.

Σκουφά και τα μπαράκια είναι γεμάτα. Στο Φίλιον καμμιά αριστερή πολιτική ζύμωση δεν παρατήρησα· που είναι ο Τσίπρας, που η Κανέλλη; Έτσι θα πάει μπροστά ο τόπος;

Σίνα και Διδώτου φτάνουμε στα όρια του πολιτισμού. Το Μπαράκι του Βασίλη είναι το ορόσημο. Από εδώ και πέρα μπαίνεις με δική σου ευθύνη. Άδειο ακόμη· ούτε δέκα δεν ήταν όταν περάσαμε.

Συνεχίσαμε στον όμορφο πεζόδρομο της Πρασσά, Οκταβίου Μερλιέ με το 29ο Γυμνάσιο,..., μέχρι το σπίτι. Από τον Λυκαβηττό ακούγεται μια συναυλία. Έπαιζε σήμερα ο Παπακωνσταντίνου; Δεν ξέρω, αλλά έτσι μου φαίνεται.

Αυτό είναι και το πιο σίγουρο σημάδι:

Το καλοκαίρι έφτασε.

Καλώς ήρθε.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Ενημέρωση

Είπα να σας ενημερώσω για το πως περνάω την ημέρα μου τώρα που έχουμε και νέο μέλος στην οικογένεια.

Όπως μπορείτε να καταλάβετε περνάμε διάφορες φάσεις και αυτά που θα σας περιγράψω ισχύουν για την ώρα αλλά τα πάντα είναι ευμετάβλητα και μπορούν να αλλάξουν χωρίς προειδοποίηση.

Κοιμάμαι σχετικά καλά. Δεν έχω ενοχλήσεις το βράδυ ή νυχτερινές πείνες όπως είχα πριν. Δεν σηκώνομαι να πάω στο ψυγείο για να φάω μια και δυο φορές την νύχτα όπως πριν από μερικές εβδομάδες.

Το αποτέλεσμα είναι πως ξυπνάω καλά και έχω αρκετή ενέργεια το πρωϊ. Είμαι χαρούμενος και γελάω συνέχεια. Κοιτάω το πρόσωπο της κόρης μου και το αναγνωρίζω καθαρά.  Της χαμογελάω όσο μπορώ περισσότερο για να νιώθει πως την αγαπάω.  Δεν καταλαβαίνω και πολλά από αυτά που μου λένε, γιατί δεν έχω ξυπνήσει καλά ακόμη και πεινάω πολύ. Βλέπεις αφού δεν τρώω τίποτε το βράδυ η πείνα χτυπάει το πρωΐ.

Μέσα στην μέρα δεν έχω πολλά νεύρα αλλά σιγά σιγά μαζεύονται. Λουφάρω στην δουλειά και κοιμάμαι συχνά. Τρώω δυο τρεις φορές μέσα στην μέρα από λιγάκι. Ώρες ώρες μιλάω και νομίζω πως δεν με καταλαβαίνουν, πως βγάζω άναρθρες κραυγές. Παρόλα αυτά προσπαθώ να μιλάω συνέχεια αν και μου έρχονται κλάματα.

Το απόγευμα γυρίζω σπίτι και είμαι εκνευρισμένος. Όλη η μέρα με τα άγχη της μαζεύεται και αυτές οι ώρες είναι οι χειρότερές μου. Πονάω στο στομάχι και πεινάω συγχρόνως, και δεν υπάρχει τίποτε που μπορεί πραγματικά να με ανακουφίσει. Με χαϊδεύει η γυναίκα μου στην κοιλίτσα μου και η κόρη μου με κοιτάει στα μάτια, και αυτό βοηθά.

Το βράδυ πριν κοιμηθώ θέλω να φάω οπωσδήποτε αλλά πριν από αυτό ένα μπανάκι με χαλαρώνει. Μου αρέσει το νερό να έχει 37 βαθμούς και το ευχαριστιέμαι. Είναι αλήθεια πως μέχρι να ντυθώ δεν μου αρέσει το κρύο και ενοχλούμαι, αλλά ευτυχώς αυτό περνάει γρήγορα. Ένα γρήγορο δείπνο και βουρ για το στρώμα!

Αυτή λοιπόν είναι η μέρα μου.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Πόρωση

Ρε παιδιά χρειάζομαι την συμβουλή σας.

Τον τελευταίο καιρό - κανένα μήνα τώρα - έχω πρόβλημα με την σύνδεσή μου. Δεν έχει πολύ σημασία γιατί δεν μπορώ να την φτιάξω, πάντως για την ώρα δεν μπορώ.

Άνοιξα λοιπόν το wireless και βρήκα πως μπορώ να συνδεθώ μέσω 2 ασύρματων δικτύων που υπάρχουν στην περιοχή μου και αυτό κάνω.

Το ένα που είναι ελεύθερο εντελώς, πρέπει να είναι κάποιου γείτονα. Εκεί νιώθω λίγο άσχημα γιατί κλέβω από την ισχύ του. Το άλλο είναι από το AWMN το οποίο είναι ένα ασύρματο δίκτυο που είναι δωρεάν. Σκοπό έχει την προώθηση της ασύρματης επικοινωνίας οπότε δεν έχω κανένα πρόβλημα να το χρησιμοποιώ. Μάλιστα σκέφτομαι να γίνω μέλος όταν πάω στο νέο σπίτι.

Το πρόβλημα είναι πως δεν πιάνω καλά οπότε πρέπει να είμαι στην κουζίνα κοντά στο παράθυρο, όρθιος με το laptop πάνω στην βρύση όπως βλέπετε.

Όπως καταλαβαίνετε δεν είναι και το πιο εύκολο. Ποστάρω, απαντώ σε σας τους φίλους-αναγνώστες, κοιτάω τα μπλογκ σας και γενικώς σερφάρω έτσι.

Αυτό με δυσκολεύει, και είμαι σίγουρος πως κάποιοι το έχετε δει, επειδή κάνω πιο αραιές και μαζεμένες σε πολλές σελίδες περιηγήσεις στα μπλογκ σας.

Παρόλα αυτά, έτσι κάθομαι και ποστάρω και τσεκάρω τι γίνεται. Έχω πορωθεί με την φάση του μπλογκινγκ και νιώθω πως είναι μια πολύ όμορφη μορφή επικοινωνίας. Κάθομαι λοιπόν όρθιος σαν τον μαλάκα για να μιλάμε.

Οπότε θέλω την βοήθειά σας. Έχετε τηλέφωνο κανενός καλού ψυχολόγου;

Tweet

Ζήλια

Ζηλεύω.

Ζηλεύω πολύ.

Την ελευθερία που νιώθεις κάθε φορά που σου βγάζω τα πάμπερς και κατουράς. Τα κάνεις όλα χάλια. Και εγώ σε φιλάω στον λαιμό. Και δεν ντρέπεσαι. Απλώς κατουράς. Σαν να έκανες γυμνή μπάνιο σε μια απόμερη παραλία. Το υγρό γύρω σου να σε αγκαλιάζει. Το κρύο του νερού να σε αφυπνίζει γλυκά. Και εσύ να κατουράς, η ζέστη αρνείται αρχικά να αποχωριστεί το σώμα σου, αλλά σιγά σιγά ενώνεται με την θάλασσα.

Θέλω και εγώ.

Οπότε έψαξα και βρήκα.

Τώρα μπορώ και εγώ.

Tweet

Πρωτιές

Οι πρώτες μπύρες επιτέλους! Βγήκαμε με την μπέμπα μας για πρώτη φορά έξω. Είναι γλυκιά η πρώτη φορά. Δεν είμαι σίγουρος γιατί. Η παλιά Αριστοτελική διαφορά μεταξύ Εν Δυνάμει και Εν Ενεργεία παίζει τον ρόλο της. Το πρώτο φιλί, ο πρώτος έρωτας, η πρώτη συνουσία, η πρώτη απιστία, η πρώτη έξοδος, η πρώτη μπύρα.

Μπέμπα μου, είσαι το απόλυτο Εν Δυνάμει. Εν δυνάμει γιατρός, εν δυνάμει λωποδύτης, εν δυνάμει χασικλού, εν δυνάμει αρσιβαρίστας, εν δυνάμει κομματόσκυλο, εν δυνάμει αηδόνι, εν δυνάμει αητός.

Σιγά σιγά και αδυσώπητα, το Εν Ενεργεία θα τρώει λίγο λίγο από το Εν Δυνάμει σου. Το έχει ήδη κάνει. Πριν από εφτά μήνες ήσουν Εν Δυνάμει Αγόρι και Εν Δυνάμει Κορίτσι. Τώρα δεν είσαι πια.

Ας μην το φοβόμαστε αυτό. Είναι η κατηφόρα της ύπαρξης που το επιτάσσει. Δεν υπάρχει δρόμος προς τα πίσω· ο ανήφορος πολύ μεγάλος.

Αν προσέξει κανείς καλά, θα μυρίσει αυτό το Εν δυνάμει πάνω σου. Αυτή είναι η μυρωδιά που τους ξετρελαίνει όλους. Η μυρωδιά της πιθανότητας, της Ζωής. Σιγά σιγά θα την χάσεις. Σε λίγο θα μυρίζεις όπως εγώ. Μυρίζω λίγο από θάνατο. Κάθε μέρα και λίγο παραπάνω. Οι γέροι μυρίζουν μόνο από δαύτο. Το ξέρουν, γι' αυτό και βάζουν τόσο πολύ άρωμα. Θα το δεις, κάποια μέρα θα περάσει μια γηραιά κυρία δίπλα σου, και θα λιποθυμήσεις από το άρωμα που αφήνει στο διάβα της. Τότε, θυμίσου με.

Μέχρι τότε φάε και κοιμήσου.

Υ.Γ. Υπάρχει κρεβάτι αυτοκίνητο; Με το που μπήκες μέσα κοιμήθηκες και δεν άνοιξες βλέφαρο! Οι πιο ήσυχες στιγμές μας. Σκέφτομαι να σε πηγαίνω εκεί το βράδυ.

Tweet

Νανούρισμα

Κοιμήσου γλύκα μου. Κοιμήσου κόρη μου, να δούμε και μεις μια μέρα που να μην νυστάζουμε.

Φαίνεται σε μάτιασα με αυτά που έγραψα μωρό μου.

Σε παρακαλώ λοιπόν, άσε μας λίγο να κυκλοφορήσουμε την ημέρα με τα μάτια ανοιχτά, που ήδη φαίνεται πως προτιμάς να κοιμάσαι την ημέρα και να χοροπηδάς το βράδυ.

Άσε και λίγο για την εφηβία, θα υπάρχουν κλαμπ ή αντίστοιχα τέλος πάντων, και θα ξενυχτάς τότε.

Μην βιάζεσαι.

Σου αφήνω το νανούρισμα που σου αρέσει τόσο. Από την Μαρίζα βέβαια που έκανε αξεπέραστη ερμηνεία, δεν το βρήκα. Ελπίζω να μην μου στεναχωρηθείς.

Νανούρισμα - Χάρις Αλεξίου

Θα κεντήσω
πάνω στ’ αλόγου σου τη σέλλα
με διαμαντόπετρες σωρό
του φεγγαριού το πήγαιν’ έλα
στο πελαγίσο το νερό

Κορίτσι μου κορίτσι μου
κορίτσι μου να σε χαρώ

Θα κεντήσω
στ’ ασημοπίστολα σου πλάϊ
της χελιδόνας το φτερό
κι ένα σταυρό να σε φυλάει
τις νύχτες που σε καρτερώ

Κορίτσι μου κορίτσι μου
κορίτσι μου να σε χαρώ

Θα κεντήσω
πάνω στο δίκοπο σου λάζο
το βλέμα σου το καθαρό
αυτό το βλέμα το γαλάζιο
που δεν χορταίνω να θωρώ

Κορίτσι μου κορίτσι μου
κορίτσι μου να σε χαρώ

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Καταζητείται

Νεόκοπος πατέρας, μεσήλικας, μετρίων διαστάσεων και χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, ο οποίος φέρεται απάνθρωπα στο παιδί του. Το πιάνει στα χέρια του και δεν προσέχει, κάνει σβούρες μαζί του ενώ δεν κάνει, το ταΐζει και το έχει πολύ πλαγιαστό και γενικά επιδεικνύει μια απίστευτη αδιαφορία για την ασφάλεια και καλοπέραση της κόρης του. Επίσης, το παιδί κλαίει και δεν το ακούει στο άλλο δωμάτιο. Προχθές άνοιξε την μπαλκονόπορτα για να κλείσει τα πατζούρια ενώ κρατούσε το παιδί στα χέρια του. Άκουσον, άκουσον! Φρέσκος αέρας μπήκε σε δωμάτιο στο οποίο το παιδί ήταν μέσα!

Βοηθήστε μας, και αν τον δείτε να κάνει κάποια από τις άνομες πράξεις του, καταγγείλτε τον στις Δημόσιες Υπηρεσίες, την Αστυνομία ή έστω στην Γραμμή καταναλωτή.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Έσο έτοιμος

Κάτι δεν πάει καλά.

Η κόρη μου κοιμάται πέντε ώρες το βράδυ και από την μία, μάς ξυπνάει στις έξι.

Τρώει σαν βόδι - μεταφορικά πάντα - και δεν είναι καθόλου δύσκολη στο να θηλάσει. Καουτσούκ, Σιλικόνη, Σάρκα ό,τι και να της βάλεις στο στόμα το ανοίγει σαν κόμπρα και δαγκώνει ρουφώντας σαν πυροσβεστική τρόμπα.

Κοιμάται ήσυχα από την στιγμή που την αφήνεις στην κούνια μέχρι να πεινάσει.

Κουλουριάζεται στην αγκαλιά σου γλυκιά και ζεστή σαν αχνιστό κρουασάν σε γαλλικό ξενοδοχείο.

Ούτε οι πάνες της δεν μυρίζουν.

Τα περίμενα δυσκολότερα τα πράγματα.

Μάλλον θα την πληρώσω στην εφηβία της.

Ξέρει κανένας από καραμπίνες; Κοντόκανες, μακρύκανες, μονά-διπλά βαρέλια· τι να πάρω;

Πρέπει να προετοιμαστώ.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Συμπληγάδες

Μας έχεις ακόμη πατημένους κάτω.

Και να σκεφτείς, δεν έχουμε φύγει από το μαιευτήριο. Αυτό θα γίνει αύριο.  Όσο είμαστε εδώ, υπάρχει ένα προστατευτικό κουκούλι από ανθρώπους, μαίες, νοσηλεύτριες, γιατρούς, καθαρίστριες και τραπεζοκόμους που μας παρακολουθούν και βοηθούν.

Χωρίς αυτούς θα είχαμε πέσει από το παράθυρο. Όχι μόνο γιατί δεν σε έχουμε αλλάξει ακόμη. Ούτε γιατί το συμπλήρωμα έρχεται έτοιμο, το φαϊ μαγειρευμένο, το  δωμάτιο καθαρίζεται. Αλλά γιατί κάθε απορία και κάθε άγχος που έχουμε λύνεται αμέσως. Δεν αφήνεται να εξελιγχθεί πάνω από μια στιγμή.

Μαγικό κόκκινο κουμπί. - Ναι; - Παρακαλώ μπορείτε να μου πείτε αν πρέπει να την αφήσω να θηλάζει όταν έχει λόξιγγα; - Φυσικά, αφήστε την όσο θέλει, δεν υπάρχει πρόβλημα.

Θα μου λείψεις κουμπάκι μου.

Από αύριο, θα πρέπει να πιλοτάρουμε το σκάφος στα σκούρα νερά, με τις συμπληγάδες του σωστού και του λάθους να παραμονεύουν και να θέλουν να τσακίσουν το πλοίο μας. Πως μειώνεται ο πόνος στην θηλή· πως αλλάζεται το μωρό· το άκουσες να ρεύτηκε· έφαγε αρκετά· έχει κολικούς· τώρα γιατί κλαίει· κάνει πολύ κρύο· φταρνίστηκε θα μας κρυώσει· έχει αρκετό βάρος· μήπως το παραχαϊδεύουμε· τώρα να το αφήσω να κλαίει για να κοιμηθεί μόνο του· ουφ!

Φυσικά, όλα είναι στο μυαλό.

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος.

Ακολούθησε και λίγο το ένστικτό σου!

Υ.Γ. Μετά την ανακάλυψη της επιστήμης στον Δυτικό πολιτισμό, χρόνια χημειοθεραπείας έχουν μειώσει το όγκο του ενστίκτου σε λίγα καρκινικά κύτταρα. Μόνο σε πρωτόγονες κοινωνίες και φυσικά στα ζώα, μπορούμε να δούμε το ένστικτο σε πλήρη ανάπτυξη, να ταλαιπωρεί τους οργανισμούς με πολλαπλές μεταστάσεις σε διαφορους τομείς της συμπεριφοράς. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές όμως, που η θεραπεία είναι χειρότερη από την αρρώστια.

25/03/2008

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Ο άγνωστος πόλεμος

Άλλη μια μέρα μαζί μας. Ακόμη οι μέρες έχουν βάρος, σε λίγο θα νιώθω μόνο τους μήνες, τα χρόνια, τις δεκαετίες.

Αν είμαι τυχερός, δηλαδή. Μέσα στην ζωή είναι όλα.

Αυτό πρέπει να το μάθεις καλά. Μην κυνηγάς μόνο την ηδονή. Θα ζήσεις μόνο την μισή ζωή σου. Η άλλη μισή είναι στις λύπες. Θέ μου, άρχισα πάλι τις διδαχές και τις νουθεσίες. Καλύτερα, να τις γράψω εδώ και να εκτονωθώ· να μην σε πρήξω με αυτές.

Η μάνα σου πονάει. Την θηλάζεις μα δεν ξέρεις καλά να το κάνεις. Βεντουζάρεις με ανεξήγητη για το μέγεθος σου δύναμη. Νιώθει βελόνες μέσα στο στήθος της. Θέλει υπομονή και επιμονή μας λένε. Πονάω να την βλέπω να κλαίει όταν θηλάζεις. Θέλω να της πω να σταματήσει αλλά δεν το κάνω. Μήπως νικάς στην μάχη με την μητέρα σου; Μήπως το καλό σου είναι πιο πάνω από την ευημερία της;

Ελπίζω πως όχι. Όχι ολοκληρωτικά δηλαδή. Ελπίζω πως απλώς θα μοιραστείτε τις μάχες που θα έρθουν, αλλά ο πόλεμος θα είναι ισόπαλος. Τότε, ίσως, να μην υπάρχει καν πόλεμος.

Να μου την προσέχεις την μαμά σου. Είναι η τρίτη μέρα και κόπηκαν οι ορμόνες μαχαίρι. Έχει αρχίσει να κλαίει χωρίς λόγο και αφορμή. Εγώ την εκνευρίζω ό,τι και να κάνω, εσύ μόνο μπορείς να την ηρεμήσεις χωρίς να κάνεις τίποτε.

Αυτά περνάει για χάρη σου.

24/03/2008

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Η επιστημονική εξήγηση

Δεύτερη μέρα στην ζωή μας.

Μπορώ και μετράω τις σπιθαμές του κορμιού σου με τα δάχτυλά μου. Δεν είναι πολλές, πίστεψέ με.

Δεν μπορώ να το εξηγήσω με λόγια. Δεν έχεις φρύδια, έχεις φαβορίτα, το δέρμα σου έχει περισσότερες ρυτίδες από την Τζόαν Κόλλινς, έχεις περισσότερο αίμα από το Δράκουλα μετά από πάρτυ με τρεις παρθένες, αρνείσαι να πάρεις οποιαδήποτε έκφραση εκτός από αηδία, κάτι σε κόκκινη έκρηξη και απόλυτη ηρεμία του ύπνου.

Να συνεχίσω; Είναι νομίζω αρκετά.

Και η αντίδρασή μου; Θέλω να σε σφίξω, να σε φιλήσω από πάνω ως κάτω, να αγκαλιάσω την μητέρα σου που τράβηξε - και τραβάει - τόσα για να σε φέρει στον μάταιο τούτο κόσμο, να φωνάξω πόσο τυχερός είμαι που τη γνώρισα και που σε έχω, να πάρω άδεια κανένα χρόνο από την δουλειά για να σε μεγαλώσω.

Όταν οι αντιδράσεις ενός ανθρώπου μπροστά στο θέαμα, πρόβλημα, η κατάσταση που αντιμετωπίζει δεν μπορούν να εξηγηθούν μέσω της λογικής και ακόμη περισσότερο της εργαλειακής λογικής, τότε η επιστήμη ορίζει την συμπεριφορά αυτή ως παράλογη ή χαζή.

Χαζός λοιπόν, ή καλύτερα: Χαζομπαμπάς.

23/03/2008

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Μουσαφίρισα

Ήρθες στην ζωή μας χωρίς να την αναταράξεις. Ψέματα· είσαι ένα βουβό κύμα αλλά είναι σίγουρο πως όπως το τσουνάμι, δεν θα αφήσεις τίποτε όρθιο.

Βγήκες από την κοιλιά της μητέρας σου, άφησες ένα μικρό κλάμα και από τότε σχεδόν δεν σε έχω ξανακούσει. Δεν μιλάς, δεν ζητάς τίποτε, δεν απαιτείς, δεν κρίνεις. Είσαι ο τέλειος φίλος, ο αόρατος άνθρωπος.

Αόρατος άνθρωπος. Δυο λέξεις, δυο ψέματα. Αόρατος έγινα εγώ και η μάνα σου από τότε που ήρθες. Ακόμη και όταν μιλάνε σε μένα ρωτάνε για σένα. Άνθρωπος δεν έχεις ιδέα τι είναι. Είσαι ένα εγωιστικό τερατάκι που θα παίρνεις αυτό που θέλεις όταν το θέλεις.  Θα περιμένω όμως.  Θα περιμένω, μέχρι να γίνεις άνθρωπος για να αποφασίσω αν μου αρέσεις. Ως τότε...

Δεν έχεις καμμία απαίτηση ακόμη, αλλά ήδη έχεις αρχίσει να αλλάζεις τα πάντα. Είσαι το σφυρί και είμαι ο βράχος. Μου πήρε δεκαετίες να διαμορφώσω άποψη για τα πάντα, να έχω κοσμοθεωρία, να είμαι ξερόλας, να μπορώ να είμαι σίγουρος για τα πιστεύω μου, να αναδυθώ από τα χώματα που με σκέπαζαν και να είμαι ορθός και περίφανος.  Σε μια στιγμή, θα τα καταστρέψεις όλα. Θα μου αλλάξεις προτεραιότητες και θα μου αναδιοργανώσεις τα πιστεύω· θα με κάνεις κομματάκια με τις σφυριές σου και θα γίνω χαλίκια. Ας είναι.

Αυτό όμως που θέλω, ο λόγος που όλος ο κόπος να σε φέρουμε στον κόσμο και να σε αναθρέψουμε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση αξίζει, είναι για να αντισταθείς. Να πεις όχι, δεν δέχομαι την άποψή σου πατέρα. Δεν είναι σωστό να κάνεις αυτό που κάνεις, να είσαι αυτό που είσαι, να λές αυτά που λες. Περιμένω να φέρεις στην ζωή μου την σχετικότητα.

Θα την φέρεις, γιατί όταν θα τα λες, εγώ θα σε αγαπώ τόσο πολύ που δεν θα μπορώ να μην τα ακούσω. Δεν θα μπορώ να τα σβήσω με μια κίνηση του κεφαλιού, και να πως πως τα λες γιατί με μισείς ή γιατί δεν με αγαπάς ή γιατί με ζηλεύεις.

Ας είναι. Τώρα όλα αυτά φαντάζουν ξένα, καθώς είσαι ξαπλωμένη και κοιμάσαι. Σε ενοχλεί το φως και σκεπάζεις τα μάτια σου με το χέρι· το πρώτο απτό σημάδι ευφυίας και εγωισμού. Είμαι κουρασμένος - νομιμοποιούμαι να το λέω εγώ αυτό ενώ η μάνα σου σε έφερε στο φως; - και όμως γεμάτος με μια απόκοσμη ενέργεια όπως σε ξενύχτι κατά τις τέσσερις η ώρα, εκεί που σπάς την κούραση και μπορείς να συνεχίσεις ξύπνιος στο διηνεκές.

Θα μείνω για σένα ξύπνιος στο διηνεκές.

ΥΓ Αυτά θα τα φορτώσω όποτε μπορώ αλλά τα γράφω καθημερινά - 22/03/2008

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Γράμμα στην αγέννητη κόρη μου

Αγάπη μου,

Καταρχήν σου εύχομαι να περάσεις καλά τις τελευταίες ημέρες που δεν έχεις το προνόμιο, και το βάρος, να αναπνέεις. Με το καλό να διαβείς τον Ρουβικώνα της ύπαρξης. Για σένα, ο κύβος ερίφθει κάποιους μήνες πριν.

Κατά δεύτερον, δεν θέλω να παρεξηγήσεις αυτό το αγάπη μου. Αγαπώ και την μητέρα σου και θα αγαπώ και σένα.  Η μία αγάπη δεν μειώνει την άλλη στο ελάχιστο, γιατί είναι δυο διαφορετικές αγάπες. Η μία είναι χωρίς όριο και η άλλη χωρίς όρους.

Την μητέρα σου την αγαπώ και μπορώ να κάνω τα πάντα για αυτήν. Μπορώ να τσακωθώ με συγγενείς μου, να χάσω φίλους μου, να αρχίσω το τσιγάρο, να κάνω έγκλημα. Για σένα δεν μπορώ να τα κάνω όλα αυτά.

Την μητέρα σου όμως την αγαπώ για αυτό που είναι. Για τον τρόπο που κάνει έρωτα, τον τρόπο που μπεμπεκίζει στην ομιλία, τα μαλλιά της όταν τα φωτίζει ο ήλιος, το πως γελάει με τα μάτια, τις εξυπνάδες και τις βλακείες που λέει, αυτά που απαιτεί και αυτά που δίνει. Εσένα, θα σε αγαπώ όπως και να είσαι. Όμορφη ή άσχημη, έξυπνη ή βαρετή, σέξυ ή λεσβία, ναρκομανής ή μεθύστακας, άνετη ή ντροπαλή, θα είσαι πάντα η κοράκλα μου.

Αυτά όμως δεν είναι γιατί σου γράφω αυτό το γράμμα.

Σου γράφω για να σου δώσω μερικές συμβουλές για την περιπέτεια που ξεκινάς και που λέγεται Ζωή.  Δεν θα το καταλάβεις για αρκετά χρόνια, αλλά δεν έχεις άλλες προσπάθειες, άλλα κανονάκια. Έρχεσαι μέσα από την ανυπαρξία· εμφανίζεσαι μέσω ενός θαύματος και περνάς την υπόλοιπη ζωή σου προσπαθώντας να αποτρέψεις το επόμενο θαύμα, αυτό που θα σε ξαναγυρίσει σε αυτήν. Και επειδή αυτό δεν γίνεται, το μόνο που μπορείς να κρύψεις, είναι το κεφάλι σου στη άμμο.

Έτσι θα κάνεις τα πάντα για να μην κοιτάξεις την άβυσσο.  Αυτή όμως θα υπάρχει, όπως υπήρχε για όλους όσοι προηγήθηκαν από εσένα και όλους όσους θα επακολουθήσουν.

Αν όμως σπάσεις αυτόν τον κύκλο, όπως το έκαναν κάποιοι άλλοι πριν από εσένα, αν σταματήσεις να προσπαθείς να αποφύγεις τον θάνατο, τότε ίσως μπορέσεις να ζήσεις πραγματικά.  Τότε κάθε στιγμή, κάθε μέρα, θα είναι γιορτή γιατί θα ξέρεις πόσο μοναδική είναι και πόσο φεύγει ανεπίστρεπτα. Τότε θα καταλάβεις πως μόνο η αγάπη, η κατανόηση, η συμπόνια, η αλληλεγγύη υπάρχουν, και πως όλα αυτά πηγάζουν από τον θάνατο, τον απόλυτο κριτή μας.

Εύχομαι τότε, να έχεις μια ανοιχτή καρδιά. Ανοιχτή στις εμπειρίες, ανοιχτή στους άλλους, ανοιχτή και γεμάτη αυτοπεποίθηση - ποιά είναι η διαφορά άλλωστε;

Συνειδητοποίησε πως δεν υπάρχει μοναδικός τρόπος θεώρησης των πραγμάτων, πως ακόμη και μια στιγμή μπορεί να κουβαλάει το βάρος μια ς ολόκληρης ζωής ή ακόμη και χιλιάδων ζωών, πως το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί είναι να πληρώσεις τις συνέπειες των δικών σου πράξεων, πως δεν υπάρχει τίποτε το κακό στο λάθος αλλά μόνο στο να μην προσπαθήσεις καν.

Με μια λέξη απόκτησε κρίση. Κατάλαβε πότε να μιλάς και πότε να το βουλώνεις, πότε να γελάς και πότε να κλαις, ξεχώρισε την ομορφιά από την ασχήμια, το βαρετό από το συνηθισμένο, το ξεχωριστό από το επιτηδευμένο.

Αν τα κάνεις αυτά, θα αξίζει και η Ιθάκη και το ταξίδι.

Blogged with the Flock Browser

Tweet