Κανόνας

Βάζω άλλον ένα κανόνα:

Δεν θα αγοράσω κανένα προϊόν από εταιρία που διαφημίζεται μέσω των ποδοσφαιροποιημένων διαφημίσεων λόγω Euro.

Δεν είναι γιατί δεν μου αρέσει η μπάλα. Μου αρέσει. Δυστυχώς υπάρχουν και αυτοί που δεν τους αρέσει, αλλιώς όλοι θα είχαμε τις ποδοσφαιροποιημένες διαφημίσεις που εμφανίζονται ένα μήνα πριν, και τελειώνουν ένα μήνα μετά το Euro και το Mundial, ως το πιο εκνευριστικό πράγμα στον πλανήτη. Αυτοί που δεν βλέπουν μπάλα, έχουν τα ίδια τα Euro και Mundial ως πιο εκνευριστικά. Έτσι, χάσαμε το μοναδικό πράγμα που θα μας ένωνε όλους σε μια αγαπημένη κοινότητα.

Ούτε γιατί δεν έχουν ποιότητα. Όπως όλες οι διαφημίσεις, κάποιες είναι έξυπνες και προσεγμένες, κάποιες του συρμού και αρπακολλίστικες. Δεν νομίζω πως αυτές είναι πολύ κάτω από τον μέσο όρο.

Είναι γιατί φανερώνεται η νοοτροπία του διαφημιζόμενου· ο τρόπος που θέλει να εκμεταλλευτεί το αθλητικό γεγονός και την ψυχολογική κατάστασή μου, αντί να προσπαθεί να με κερδίσει με το ίδιο το προϊόν και τις ιδιότητές του. Θα μου πεις πως όλες οι διαφημίσεις, πάνω κάτω, απευθύνονται στην καρδιά και όχι στο μυαλό. Φυσικά. Είναι άλλο όμως να το κάνεις σωστά, και άλλο να το κάνεις χοντροκομμένα, άλλο να δουλεύεις επαγγελματικά και επιστημονικά και άλλο αεριτζίδικα και ερασιτεχνικά.

Για αυτό θέλουν τιμωρία.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Κανόνας

Λοιπόν βάζω άλλον ένα κανόνα:

Θα ζω σαν κάθε μέρα να είναι πρωταπριλιά.

Δεν είναι γιατί δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι κανέναν σε αυτή την κοινωνία που ζούμε· μπορείς. Ο κόσμος θα ήταν μια κόλαση μοναξιάς αν αυτό ήταν αλήθεια. Δεν μπορούμε καν να φανταστούμε πως θα ήταν η καθημερινότητα σε έναν τέτοιο κόσμο.

Ούτε γιατί είναι εύκολο. Είναι πολύ κουραστικό να ελέγχεις, να κρίνεις, να επιβεβαιώνεις συνεχώς  αυτά που μαθαίνεις. Υποψιάζομαι πως ίσως να είναι και ανθρωπίνως αδύνατο. Αξίζει όμως τον κόπο να δοκιμάσω.

Είναι γιατί δεν χωράνε όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο. Αν λοιπόν εμφανιστούν πολλοί που σκέφτονται έτσι, πολλοί που αποζητούν - και εντέλει απαιτούν - την διαφάνεια, δεν χωράνε τα τρωκτικά που ρίχνουν τόσο άπλετο φως που τυφλώνουν, που γελάνε με τις δηλώσεις στον Μπαϊρακτάρη, που δίνουν δουλειά σε καθηγητές πανεπιστημίου και νομικούς για να διακρίνουν τις διαφορές μεταξύ διαφθοράς, διαπλοκής, υπεξαίρεσης, δωροδοκίας και δωροληψίας, παθητικών τε και ενεργητικών.

Και ο κόσμος δεν θα είναι φτωχότερος.

Blogged with the Flock Browser

Tweet

Κανόνας 3

Λοιπόν, βάζω τρίτο κανόνα:

Δεν θα ξαναπώ δεν έχω χρόνο να κάνω κάτι.

Δεν είναι γιατί ο χρόνος που νιώθουμε δεν είναι ο φυσικός χρόνος αλλά είναι πάντα διαμεσολαβημένος από ένα κοινωνικό (ανθρώπινο αν προτιμάτε) φίλτρο.  Ο χρόνος μας είναι ελαστικός. Απόδειξη, πως μπορώ και γράφω στο μπλόγκ σε χρόνο που δεν είχα.

Ούτε γιατί το τι έχουμε να κάνουμε μοιάζει με παράθυρα στην επιφάνεια εργασίας - χρόνο.  Όποτε πρέπει να ανοίξει κάποιο άλλο, απλώς μετακινούμε τα υπάρχοντα και μικραίνουμε το μέγεθός τους.

Είναι πως η φράση αυτή συμβολίζει πλήρως την έλλειψη ελέγχου στην ζωή μας.  Συμβολίζει την νίκη του εξωτερικού περιβάλλοντος πάνω στην εσωτερική μας δύναμη. 

Blogged with Flock

Tweet

Κανόνας 2

Λοιπόν βάζω έναν δεύτερο κανόνα:

Όταν αρχίζει να με πιάνει κρίση πανικού για κάτι που μου συμβαίνει ή που θα μου συμβεί να σκέφτομαι αμέσως και πριν προλάβει να με κυριεύσει ο πανικός την ακριβώς αντίθετη προοπτική.

Για παράδειγμα, πλησιάζει η ώρα της γέννας και φοβάμαι πολύ να γεννήσω.  Σκέφτομαι αμέσως πως η εναλλακτική είναι να συνεχίσει να μεγαλώνει και να γίνει είκοσι κιλά μέσα στην κοιλιά μου.

Και μια και αυτό το παράδειγμα δεν είναι ακριβώς για εμένα, δίνω αμέσως δεύτερο.  Μόλις, στα γενέθλια με πιάσει η κατάθλιψη γιατί πλησιάζω τα τριάντα - σαράντα - πενήντα, σκέφτομαι αμέσως πως η μόνη εναλλακτική είναι να απομακρύνομαι από τα τριάντα - σαράντα - πενήντα.

Δεν είναι πως είναι κακό να στεναχωριέσαι και να νταουνιάζεις κάπου κάπου.

Ούτε που ο πανικός θολώνει την σκέψη και απομακρύνει την προοπτική της πράξης.

Είναι που ο πανικός είναι η απόλυτη σιγουριά της σκέψης, είναι που δεν αφήνει ούτε μια χαραμάδα αμφισβήτισης όχι μόνο στο μυαλό, αλλά και στο σώμα.

Blogged with Flock

Tweet

Κανόνας

Λοιπόν βάζω έναν κανόνα:

• Δεν πηγαίνω σε θεατρικό έργο στο οποίο οι ηθοποιοί έχουν μικρόφωνα.

Δεν είναι γιατί η εκφορά είναι βασικό συστατικό της θεατρικής εμπειρίας και ειδοποιός διαφορά σε σχέση με το σινεμά.

Ούτε γιατί δείχνει επαγγελματική οκνηρία το να θέλεις να κάνεις με ευκολία το μόνο πράγμα που στο κάτω κάτω σε κάνει ηθοποιό: τον λόγο.

Είναι γιατί αντιπροσωπεύει μια καλλιτεχνική στάση το να ασχολείσαι με τα μικρόφωνα, τα ηλεκτρικά κόλπα και τα δευτερεύοντα και είναι νομοτελειακό πως θα παραμελήσεις την υποκριτική, την σκηνοθεσία, τα ουσιαστικά.

Στο κάτω κάτω υπάρχει μόνο τόση ενέργεια που μπορείς να εστιάσεις δημιουργικά. Συνεπώς πρέπει να διαλέξεις σε τι θα την χαλάσεις.

Αρκεί το Αθηνόραμα να σημειώνει ποιες παραστάσεις έχουν μικρόφωνα και ποιες όχι... Tweet