Τώρα που με έπιασε με τα άρθρα, θα σας στείλω προς την μεριά του
George Monbiot.
Δεν πρέπει να έχετε παράπονο, όλο άσχετα σας στέλνω, είμαι το βαριετέ του μπλόγκινγκ. :)
Επειδή είναι πάλι στα Αγγλικά, θα κάνω μια μικρή σύνοψη, αλλά και ελπίζω να θέσω και κάποιες άλλες παραμέτρους.
Ο Monbiot, που έχει ένα κριτικό μυαλό, και δεν φοβάται να πάει κόντρα σε ιδεολογικούς φίλους του όταν τα γεγονότα και η λογική το επιβάλλουν, είχε έρθει σε ρήξη με τους πράσινους πριν από χρόνια επειδή τόλμησε να πει πως τα βιοκαύσιμα δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται, κυρίως λόγω της δημιουργίας ανταγωνισμού μεταξύ φαγητού και καυσίμου, αλλά και γιατί αυξάνουν τους ρυθμούς εκχέρσωσης και καταστροφής των δασών (κυρίως τροπικών rainforests σην Ινδονησία). Όσο για το πρώτο, σε περίπτωση ανταγωνισμού, ξέρουμε ποιος έχει την μεγαλύτερη αγοραστική ικανότητα και θα προτιμηθεί, ο φτωχός που πεινάει ή ο πλούσιος με το αυτοκίνητο.
Εδώ επανέρχεται στο θέμα λόγω της κρίσης της αύξησης της τιμής των σιτηρών και του ρυζιού.
Δεν θα κουράσω. Οι κύριοι λόγοι είναι (χωρίς συγκεκριμένη σειρά), αύξηση τιμής πετρελαίου - πρωταγωνιστεί η αύξηση της ζήτησης από Κίνα-Ινδία), αύξηση ζήτησης τροφής - και εδώ η αλλαγή της ζωής και διατροφής των αναπτυσσόμενων χωρών πρωταγωνιστεί -, ανταγωνισμός από βιοκαύσιμα, κλιματικές αλλαγές (άσχημα καιρικά φαινόμενα).
Ο Νομπελίστας οικονομολόγος Amartya Sen (αν δεν κάνω λάθος) έχει αποδείξει πως κάθε καταστροφή από έλλειψη τροφής στο παρελθόν, δεν οφειλόταν σε μειωμένη παραγωγή, αλλά σε αδυναμία διανομής της τροφής. O Monbiot με αυτό το άρθρο μας το ξαναδείχνει.
Αυτό όμως που εστιάζει με αυτό το άρθρο είναι η διατροφή μας. Αν οι αναπτυσσόμενες χώρες αρχίσουν να τρώνε όπως εμείς τότε δεν έχουμε καμμία ελπίδα. (Αυτό ισχύει σε όλα τα επίπεδα, σκεφτείτε όλοι οι Κινέζοι να αρχίσουν να πετάνε Pampers).
Αντίστοιχα όμως θα πρέπει να εξετάσουμε και την δυτική δίετα. Για λόγους υγείας αλλά και για λόγους σχετιζόμενους με την πείνα πρέπει να μειώσουμε την κατανάλωση κρέατος. Όχι να λέμε τι τρομερή είναι η μεσογειακή δίαιτα, καθώς χλαπακιάζουμε το τέταρτο σουβλάκι.
Αν διαβάσετε μπορείτε να δείτε σε τι μονοπάτια (σουρεαλιστικό το χαρακτηρίζει ο ίδιος) μπορεί να οδηγήσει το νήμα της λογικής σκέψης όταν βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρά θέματα.
Για να δούμε όμως πως όλα είναι συνδεδεμένα ας δώσω κάποια άλλη παράμετρο.
Υπάρχει η έννοια του εικονικού νερού (
virtual water). Για παράδειγμα, 1 κιλό βοδινού κρέατος χρειάζεται 13,5 κυβικά νερού για να παραχθεί ενώ 1 κιλό χοιρινού μόνο 4,6. Άρα, η δίετά μας επηρεάζει την παγκόσμια κατανάλωση νερού. Ακόμη όμως, η εισαγωγή κρέατος μειώνει την κατανάλωση νερού κατά το αντίστοιχο ποσό στην χώρα που εισάγει, και μπορεί να δώσει λύσεις σε περιοχές με έλλειψη νερού.
Αλλάζοντας λοιπόν την δίετα βοηθάμε και προς την κατεύθυνση της κατανάλωσης νερού, μειώνοντας την πίεση σε ένα πρόβλημα που θα γίνεται ολοένα και πιο επιτακτικό.
Οι χώρες όπως το Ισραήλ και η Ιορδανία οι οποίες ακολούθησαν τα τελευταία χρόνια συνειδητές πολιτικές μείωσης της εξάρτησης από το νερό, μειώνοντας τις εξαγωγές καρπών και αυξάνοντας τις εισαγωγές κρέατος βοηθούν στην κατεύθυνση της ειρήνης στην περιοχή.
Ένα από τα μεγάλα προβλήματα στην περιοχή είναι και η έλλειψη νερού. Η κατοχή των υψιπέδων του Γκολάν για παράδειγμα, έχει και αυτό τον λόγο. Μειώνοντας την εξάρτηση σε νερό, το Ισραήλ έχει την δυνατότητα να καλύπτει τις ανάγκες του χωρίς να ζητάει ολοένα και περισσότερους τοπικούς πόρους με προφανείς επιπτώσεις.
Τέτοιου είδους πολιτικές, πέρα από ιδεολογικές διαφορές και το αέναο παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών, βοηθούν
στην πράξη την λύση των τοπικών διαφορών.
Αυτές οι λίγες σκέψεις για ένα μεγάλο θέμα.