Το πρόβλημά μας είναι ταξικό

Διάβασα αυτό το άρθρο και δεν μπόρεσα να κάνω κάποιες αρνητικές σκέψεις για την κατάσταση που φτάσαμε.

Η αλήθεια είναι όμως, πως μου επέτρεψε να δω καθαρά, κάτι που θα έπρεπε να είχα καταλάβει από καιρό:

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ταξικό.

Μην γελάτε, δεν προσχώρησα στο ΚΚΕ. Δεν μπορείς όμως να μην παραδεχτείς πως η μαρξιστική λογική έχει να μας δώσει εργαλεία για να καταλάβουμε την σημερινή κατάντια μας.

Όταν το συνειδητοποίησα ήταν σαν μια βαριά ομίχλη, μια αχλύ, να σηκώθηκε ξαφνικά, σαν να ήρθε η επιφοίτηση, (epiphany θα πούνε οι φίλοι και σύμμαχοί μας Βρεττανοί).

Τι είναι κοινό στα θέματα του Ασφαλιστικού και του Φορολογικού; Για ποιον λόγο η Φοροδιαφυγή μας διαφεύγει; Γιατί η μόνη μεταρύθμιση που βλέπουμε είναι η μεταρύθμιση των μεταρυθμιστικών διαθέσεων των Κυβερνήσεών μας;

Μα φυσικά οι τάξεις μας.

Όταν σε όλον τον κόσμο ταξικά θεωρούνται τα προβλήματα που έχει μία τάξη επειδή καταπιέζεται από κάποια άλλη, στην Ελλάδα ακολουθούμε τον τρίτο δρόμο και έχουμε άλλου είδους ταξικά προβλήματα, μοναδικά στον κόσμο.

Το πρόβλημά μας είναι πως δεν έχουμε φτιάξει σωστές τάξεις!

Αντί να έχουμε τους φτωχούς εργάτες και τους πλούσιους βιομηχάνους, έχουμε τους καλούς γιατρούς μαζί με τους αγιογδύτες κυνηγούς φακελακίων. Έχουμε τους έντιμους εφοριακούς στοιβαγμένους με τους εκβιαστές ολκής.

Έχουμε τους Δικηγόρους που δουλεύουν δωρεάν για άπορους, με τους τηλεορασάκηδες καλοπληρωτές δικαστών. Ή τους άμισθους, στυγνά εκμεταλλευμένους δημοσιογράφους, με τους επαγγελματίες χειραγωγούς - προς ίδιον όφελος - της κοινής γνώμης.

Να συνεχίσω; Τους αγρότες που δουλεύουν έξω στις καιρικές συνθήκες για χασούρα, με τους επαγγελματίες επιχορηγούμενους συνεταιριστοφάγους. Αυτούς που κλείνουν δρόμους χωρίς στοιχειωδώς να ξέρουν ποιούς χτυπάνε με αυτή την κίνηση.

Έχει και άλλο: Τους βενζινοπώλες που χάνουν από τις αυξήσεις και τους λαθρέμπορους με τα σλέπια, τους ταξιτζήδες που τρέμουν μην πεθάνουν στην βραδινή βάρδια με τους διαμαρτυρώμενους γιατί θα αυξηθεί η φορολογία από τα δυσθεώρητα ύψη των €500 το έτος.

Η λίστα ατελείωτη.

Έλεος.

Πάντα μάλωνα γιατί έλεγα πως υπάρχει μεγάλη ευθύνη του ενός εκάστου από εμάς. Πάντα μου αντέτειναν πως η ευθύνη είναι της κυβέρνησης που εξέθρεψε αυτόν τον λαό.

Σήμερα είδα την λύση στον γρίφο. Φταίει η ενδιάμεση εκπροσώπευση. Φταίνε τα συνδικάτα, οι συνεταιρισμοί, τα διάφορα επιμελητήρια και παντός είδους ομάδες, οργανώσεις, γκρουπούσκουλα. Αυτοί φταίνε. Διαλέγουν με προσοχή τα μέλη τους ώστε να είναι μισοί μισοί. Μισοί καλοί και μισοί σκάρτοι. Έτσι, όποτε κυνηγάς τους σκάρτους βάζουν μπροστά τους καλούς και κόβουν την φόρα του ελεγκτή, του μεταρυθμιστή, του νεωτεριστή.

"Μα καλά θα βάλετε φόρο στα αυτοτελώς φορολογούμενα εισοδήματα των Δημοσίων Υπαλλήλων;" Δεν γίνεται. Θα βρούνε τον καϋμένο τον δασκαλάκο, τον κακομοίρη με τα τέσσερα παιδιά, την περίπτωση την αδικημένη τέλως πάντων και θα στην φέρουν. Νάτη η Αδικία. Αδικία όχι αδικία. Με Α κεφαλαίο. Έτσι, η κυβέρνηση σταματάει, και για τους σωστούς τους λόγους, λέει το Μεγάλο Όχι. Αυτό το Όχι όμως, είναι που την τρώει.

Αν είναι όμως αυτό το πρόβλημα, τότε κάπου εκεί είναι και η λύση. Πρέπει να δώσουμε κίνητρα για να αυτοκαθαριστούν οι τάξεις από τα παράσιτα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να νικήσουμε στο ιδεολογικό πεδίο. Ίσως πρέπει να κατασυκοφαντούμε ολόκληρες ομάδες μέχρι να αυτοκαθαριστούν. Άδικο θα μου πείτε. Άδικο. Και τώρα; Είναι εικόνα Δικαιοσύνης αυτή που βλέπετε γύρω σας;

Βρείτε άλλον τρόπο, δεν έχει σημασία. Αλλά πρέπει ο σύλλογος των Εφοριακών να διώξει αυτούς που κλέβουν. Ας μείνουν οι μισοί δεν με νοιάζει. Και μετά θα του αναγνωρίσω το δικαίωμα στην απεργία. Μετά. Όχι τώρα.

Έλεος. 

Έχω αρχίσει και την λέω συχνά αυτή την λέξη. Επιτέλους, μην μου δίνετε άλλη αφορμή.

Η ουσία του συμβολισμού

Θα ήθελα συμβολικά, να πάρω για μια φορά έστω, μια απόφαση ουσίας.

Αφού ως τώρα ουσιαστικά έχω κάνει μόνο συμβολικές πράξεις...

Εκλογές πάλι...

Κάνω έκκληση στην αποχή. Κάνω έκκληση στο λευκό.

Έλα.

Μου λείπεις.

Έλα και κάνε παρέα με τα μικρά κόμματα. Κάνε παρέα με τους κατατρεγμένους. Τους οικολόγους, τους κυνηγούς, τους γυμνούς και τους ξυπόλητους.

Δώσ τους λίγη δύναμη και λίγη φωνή.

Δεν θα την πουλήσουν.

Κυρίως όμως όταν τους την δώσεις, θα την πάρεις από τους μεγάλους. Αυτούς που επιτέλους θα πρέπει να αρχίσουν να βλέπουν ποσοστά από 3... και όχι από 4...

Γιατί αν πάρουν από 30% οι δυό τους τότε θα πέσει πολύ γέλιο.

Έλα ψυχή μου, έλα.

Μου λείπεις.

Η Δημοσιογραφία στην υπηρεσία της Κοινωνίας

Από όπου και να πιάσεις το θέμα δεν τελειώνει με τίποτε.

• Να θίξω την μιζέρια της Εγχώριας Δημοσιογραφίας που δεν έχει καταλάβει πως η θεαματικότητα θέλει Αρετή και Τόλμη, θέλει καινοτομία, θέλει συνεχή ανανέωση;
• Να πω για την τρομερή συνέργια στην παραγωγή ειδήσεων και στην αναπαραγωγή τους (ακόμη και οι λέξεις την αποτυπώνουν γλαφυρά);
• Να μιλήσω για την τρομερή συνέργια στην παραγωγή ειδήσεων και στην αναπαραγωγή τους (ακόμη και οι λέξεις την αποτυπώνουν γλαφυρά);
• Να κοιτάξω την μεταμοντέρνα εκδοχή του γιού που ακολουθεί το επάγγελμα του πατέρα του;
• Να εντρυφήσω στις απαραίτητες γνώσεις εφόδια που του έδωσε η προηγούμενη δουλειά του, στο να κάνει ευσυνείδητα την επόμενη;
• Να υποθέσω και να κάνω σενάρια για το αν το σώμα που τον έδιωξε, τον κυνηγάει ες αεί;
• Να δω τι επιτυχημένος θεσμός αυτός της πολιτικής ασυλίας· απόδειξη η χρονική και γεωγραφική διασπορά του;
• Να κλάψω γιατί σε χώρα που σε αυτά τα θέματα μου φαίνεται πιο υπανάπτυκτη από την δική μας, η αστυνομία κάνει καλύτερα την δουλειά της από ό,τι εδώ;
• Προτιμώ να γελάσω χαιρέκακα με την υπόθεση πως η δικαιοσύνη θα κάνει την δουλειά της όπως και εδώ, και θα δικαιώσει τον λαμπερό επιχειρηματία.
  

Αγγελία

Ζητείται μαγνήτης σαν και αυτόν που έφερε την επανάσταση στην βιομηχανία της ραπτικής, μαζεύοντας όλες τη βελόνες και καρφίτσες και εξαφανίζοντας τα εργατικά ατυχήματα που ταλάνιζαν τον κλάδο. Θέλουμε έναν μαγνήτη για τις αγωνίες ώστε να τις μαζεύουμε στην γωνία και να μην μας κάνουν την ζωή μαύρη. Πρέπει να μαγνητίζει αγωνίες για το αν θα βρούμε εισιτήριο με το πλοίο στις διακοπές, για τα σπυράκια του μωρού, για το αν θα περάσουμε αρκετά μακριά από την οικογένειά μας στις πανελλαδικές, για το αν θα μπει σε μια σχολή που θα βρίσκει δουλειά αύριο το παιδί, για το τι θα γίνει με τους βρωμομετανάστες, για το αν θα επιζήσουμε σε αυτή την χώρα ή πρέπει να κρυφτούμε σε κανένα φορτηγό και να πάμε στην επόμενη, για το πότε θα αλλάξει επιτέλους κάτι σε αυτή την χώρα, για το πότε θα αλλάξουμε επιτέλους κάτι σε αυτή την χώρα. Δεκτές και αγωνιοσκούπες. Είναι λίγο πιο κουραστικές από τους μαγνήτες, αλλά είμαστε διατεθιμένοι να κουραστούμε.

Home

Όσοι είχαν την τύχη να δουν το Home στον Skai απόψε, δεν μπορούν πια να αμφιβάλλουν πως το περιβάλλον, πρέπει να είναι πρώτο στην σκέψη κάθε απόφασής μας, μεγάλης ή μικρής.

Και ναι, αυτό ξεκινάει με την ψήφο μας την Κυριακή....

Δωμάτια με θέα

Το 1994 με ένα παλιόπαιδο από αυτά που ο χρόνος τα μεταλλάσει σε κουμπάρους, πήγαμε διακοπές στην Ίο. Δύο πράγματα θυμάμαι από εκείνες τις διακοπές (οκ, οκ θυμάμαι περισσότερα αλλά δύο φτάνουν για τώρα).

Ένα βράδυ πήραμε το λεωφορείο για την χώρα το οποίο ήταν γεμάτο μέχρι ασφυξίας. Καθόμαστε όρθιοι περιμένοντας να ανέβει τις ανηφοριές, πράγμα που έκανε με περισσή στεναχώρια και ασθμαίνοντας. Ακριβώς πίσω μου είναι δυο τουρίστες, Ιρλανδοί θα έλεγα τώρα αν με ρωτούσες.

Ενώ έχουμε όλοι ιδρώσει και ελπίζουμε να φτάσουμε σώοι χωρίς να μας φύγει το ζελέ από τα μαλλιά, ξαφνικά ακούω τον ένα από τους δύο:

A long, long time ago...
I can still remember
How that music used to make me smile.
And I knew if I had my chance
That I could make those people dance
And, maybe, they'd be happy for a while.

But February made me shiver
With every paper I'd deliver.
Bad news on the doorstep;
I couldn't take one more step.

I can't remember if I cried
When I read about his widowed bride,
But something touched me deep inside
The day the music died.

Και τότε, θαρρείς με μια φωνή όλο το λεωφορείο συνέχισε:

So bye-bye, miss american pie.
Drove my chevy to the levee,
But the levee was dry.
And them good old boys were drinkin' whiskey and rye
Singin', "this'll be the day that I die.
"this'll be the day that I die."

Α, δεν πήγαμε παραπέρα, συνεχίσαμε τρεις η τέσσερεις φορές το ρεφραίν.

Και όταν τελειώσαμε - το λεωφορείο θαρρείς πως είχε πάρει θάρρος και την είχε καταπιεί την ανηφοριά - γυρνάει ο ένας Ιρλανδός στον άλλο:

See, I told you they'd know it!

Με το λεωφορείο λοιπόν πηγαίναμε στην χώρα και πίναμε μέχρι το πρωί σε ένα δωματιάκι μικρό χωρίς θέα χωρίς αέρα αλλά με ποτά, τηλεοράσεις στον τοίχο(!), και καλή μουσική.

Τι καλή δηλαδή, AC/DC όλη νύχτα! Χορεύαμε, μιλούσαμε, πίναμε, χτυπιόμασταν και κάτι που δεν θυμόμαστε να κάνουμε αρκετά: γελούσαμε.

Τέλειο μαγαζάκι, τέλειο δωματιάκι που κάποιος έφτιαξε και μας χάρισε στιγμές μοναδικές. Μας κράτησε τρεις μέρες κοντά του μέχρι που ο φόβος έχασε οριστικά από τις ορμόνες και βγήκαμε στο κυνήγι.

Έστω και αν δεν έβαλε ούτε ένα τραγούδι από άλλο συγκρότημα κάθε νύχτα, όλη νύχτα.

Χθες, βρεθήκαμε σε ένα μεγαλύτερο δωμάτιο. Όμως και αυτό είχε τα Video Wall του, και αυτό είχε την ίδια θέα, και σ'αυτό το μενού είχε μόνο AC/DC.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια.

Αμφιβάλλω πολύ.

Αλλά δεν μπορώ να μην φαντάζομαι, τον φίλο από την Ίο, να έχει έρθει με το πλοίο και να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο με μας χθες, χτυπώντας το κεφάλι πάνω κάτω...